Suzuki Djebel 250

Przez dwa lata przejechałem prawie 18 000 km na Djebel z '92, dzieląc czas między leśne drogi Tohoku a dojazdami do Tokio, a rower nigdy nie pozostawił mnie w zamknięciu. Ten chłodzony powietrzem singiel o pojemności 249 cm3 sprawia, że jego 26 koni czuje się bardziej użyteczne niż imponujące - ciągnie czysto z 4000 obr./min, osiąga wygodny rejs o prędkości 100 km/h, a silnik ma uspokajające mechaniczne brzęczenie, które dokładnie mówi, jak ciężko pracuje. Wysokość siedziska i szerokie pręty dają prawdziwą pewność siebie na luźnym żwirze, ale to siodło 855 mm szybko uporządkuje krótszych jeźdźców, a podstawowe siedzenie zamienia się w deskę po około 90 minutach. Frustruje to tempo drogowe — utrzymujące się prędkości na autostradzie powyżej 120 km/h sprawiają, że silnik brzęczy gniewnie, a zużycie paliwa wzrasta, co czyni go motocyklem, który nagradza powściągliwość, a nie ambicje.

Silnik chłodzony olejem w Gen 2 to prawdziwa poprawa — płynniejsze dostarczanie mocy i zauważalnie mniej ciepła, które piecze prawą nogę w letnie dni, chociaż 23 konie nadal nie wygrają żadnych wyścigów przeciągowych przy światełkach. Przejechałem 15 000 km na jednej przez szutrowe drogi Hokkaido i wietnamskie przełęcze górskie, a poprawione zawieszenie bez dramatów wchłania karę, chociaż przewiduje się, że mocno naciskasz na ciasne przesuwki asfaltowe. Wąskie siedzisko 855 mm jest wystarczająco wysokie, aby martwić niskich jeźdźców, ale smukłe podwozie pozwala łatwo przetarć stopę, co pozwala zaoszczędzić na wolnym terenie technicznym. Zużycie paliwa około 3,5 l/100 km jest naprawdę imponujące, a silnik ten osiągnie 60 000 km przy podstawowej konserwacji — słabe punkty to przeciętne opony i przedni hamulec, który przypomina wyciskanie ciepłego sera.