Suzuki Djebel 250

Ik heb in twee jaar tijd bijna 18.000 km gereden op een Djebel uit '92, waarbij ik de tijd heb verdeeld tussen de wegen in het Tohoku-bos en het woon-werkverkeer in Tokio, en de fiets heeft me nooit gestrand. Die luchtgekoelde single van 249 cc zorgt ervoor dat de 26 paarden eerder nuttig dan indrukwekkend aanvoelen — hij trekt netjes vanaf 4.000 tpm, zorgt voor een comfortabele cruise van 100 km/u en de motor heeft een geruststellend mechanisch gekletter dat je precies vertelt hoe hard hij werkt. De zithoogte en de brede stangen geven je echt vertrouwen op los grind, maar dat zadel van 855 mm zorgt ervoor dat kortere rijders snel kunnen rijden, en de standaardstoel verandert na ongeveer 90 minuten in een plank. Dat frustreert het tempo op de weg: bij aanhoudende snelwegsnelheden van meer dan 120 km/u zoemt de motor boos en stijgt het brandstofverbruik, waardoor het een fiets is die eerder terughoudendheid dan ambitie beloont.

De oliegekoelde motor in de Gen 2 is een echte verbetering: een soepelere vermogensafgifte en merkbaar minder warmte die je rechterbeen verbrandt op zomerdagen, hoewel 23 paarden nog steeds geen dragraces winnen zonder het licht. Ik heb 15.000 km afgelegd over gravelwegen van Hokkaido en Vietnamese bergpassen, en de herziene ophanging zorgt voor straf zonder drama, hoewel het voorspelbaar is als je hard duwt op scherpe bochten op asfalt. Het smalle zadel van 855 mm is hoog genoeg voor korte rijders, maar dankzij het slanke chassis kun je gemakkelijk een voet deppen, wat je bespaart op langzaam technisch terrein. Het brandstofverbruik van ongeveer 3,5 l/100 km is echt indrukwekkend, en die motor zal 60.000 km afleggen bij basisonderhoud — de zwakke punten zijn de middelmatige standaardbanden en een voorrem die aanvoelt als warme kaas persen.