Suzuki Djebel 200

Djebel 200 to rodzaj roweru, który zyskuje szacunek dzięki niezawodności, a nie ekscytacji - przejechałem 18 000 km przez polne drogi Hokkaido i dojazdy do Tokio, i nigdy nie pozostawił mnie to w utknięciu. Ten chłodzony powietrzem singiel o pojemności 199 cm3 jest niespektakularny, ale całkowicie godny zaufania; ciągnie czysto z niskich obrotów, a szczyt mocy 8000 obr./min wydaje się osiągalny podczas żwirowej wspinaczki bez bicia go. Wysokość siedzenia 830 mm pasuje do wyższych jeźdźców, ale krótszych nie czuje się w miękkim błocie, a z prędkością 120 km/h silnik śpiewa wystarczająco głośno, aby po godzinie odcinki autostrady były naprawdę męczące. Nie jest efektowny, nie szybki, nie szczególnie ekscytujący — ale robi dokładnie to, co powinien zrobić lekki podwójny sport, a w 1991 roku liczyło się to bardzo.

Po dwóch latach dojazdów do Tokio na przedmieściach i drapaniu się po drogach pożarowych poza Nagano, ten Gen 2 Djebel 200 nigdy nie pozostawił mnie w zamknięciu - i to się bardzo liczy. Poprawione zawieszenie w porównaniu z pierwszą generacją jest naprawdę lepsze: przedni widelec wchłania zepsuty chodnik bez niejasnego, falowego poczucia cierpienia niektórych małych singli, chociaż nadal spada, jeśli jesteś zarozumiały na skalistych zjazdach obciążonych bagażem. Siedemnaście koni mechanicznych brzmi śmiesznie na papierze, ale udoskonalenia gaźnika sprawiły, że dostawa jest płynniejsza i bardziej łatwa do przenoszenia poniżej 5000 obr./min, dokładnie tam, gdzie spędzasz większość czasu na żwirowych torach. Słabe punkty są realne — podczas jazdy po autostradzie powyżej 100 km/h silnik brzęczy w dłoniach w ciągu dwudziestu minut, a wąska wyściółka siedzeń zamienia się w tarkę do sera po trzech godzinach, niezależnie od tego, co nosisz.