Bmw K 1200 Gt

Ik heb 22.000 km gereden op een K1200GT uit 2004 in twee seizoenen, en die inline-four is echt verslavend: hij trekt hard vanaf 4.000 tpm en blijft maar doorgaan, met een mechanische urgentie die helemaal niet aanvoelt als een boxer-BMW. De semi-actieve vering was voor 2003 hekserij, waarbij de dilatatievoegen van de snelweg werden opgenomen en tegelijkertijd gecomponeerd bleef door snelle veegmachines, hoewel het af en toe verward raakte bij abrupte hobbels in het midden van de bocht. De ergonomie is polariserend: de brede, licht naar voren hellende houding past perfect bij zes uur durende proefstints, maar kortere rijders zullen het moeilijk hebben met die 287 kg bij tankstops. Mijn grootste probleem was de vroege versnellingsbak: onhandige valse neutralen tussen de tweede en derde waren een dagelijkse ergernis, en de geïntegreerde fietstassen, hoewel slim van concept, hadden vergrendelingsmechanismen die een generatie achterliepen op de rest van de fiets.

Ik heb 18.000 km gereden op een K1200GT uit 2007 en hij heeft echt een nieuwe definitie gegeven van wat ik van een toerfiets had verwacht: die inline-four trekt als een turbine van 4.000 tpm naar boven en stopt pas als je snelheden ziet die je rijbewijs zenuwachtig maken. De herziene ESA is transformerend; het schakelen tussen Comfort en Sport in het midden van de bocht op een Alpenpas werkt echt, en het verschil is meteen voelbaar in plaats van alleen maar getheoretiseerd. Dat gezegd hebbende, 287 kg is een reëel getal — langzame parkeermanoeuvres vereisen respect, en als je minder dan 180 cm bent, heb je bij elk stoplicht een intieme relatie met je tenen. De vroegere motorbehuizing in de lengterichting zorgt nog steeds voor af en toe trillingsperioden rond 5.500 tpm die uw polsen zoemen op lange platen, maar als u het gaspedaal tot meer dan 7.000 haalt, vergeet u elke klacht onmiddellijk.