Yamaha Yzf-r6

Yamaha 1999'da ilk R6'yı piyasaya sürdüğünde, sınıftaki diğer tüm üreticilere uygun bir tokat gibi geldi - 599cc'den 120 beygir gücü o zamanlar gerçekten şok ediciydi ve 14.000 rpm'ye kadar sert çeken inline-four çığlığı, CBR600F4'ü karşılaştırıldığında bir tur bisikleti gibi hissettirdi. Deltabox çerçevesi ona saldırganlığı ödüllendiren bir şasi keskinliği verdi; bir köşeye kaydırın ve tam olarak işaret ettiğiniz yere gitti, tartışma yok. Bununla birlikte, 8.000 rpm'nin altında sinir bozucu derecede tembeldi - şehirde sürüş, sadece güç bandında kalmak için sürekli dişli avı anlamına geliyordu ve erken karbonatlı modellerde yakıt ikmali aniden düşebilirdi. Sürüş pozisyonu, 90 dakikalık otoyol süresinin bileklerimi gerçekten ağrımasına neden olacak kadar bağlıydı, ama dürüst olmak gerekirse, bu bisikleti satın alan kimse otoyolda işe gidip gelmemeliydi.

Gen 2 R6, mühendisler konforunuzu önemsemeyi bırakıp sadece tur sürelerini önemsemeye başladıklarında olan şeydir - ve dürüst olmak gerekirse, buna saygı duyuyorum. Titanyum valfli motor, sınıftaki hiçbir şey gibi 10.000 rpm'den fazla çığlık atıyor, ancak 8.000'in altında temelde bir alışveriş arabası itiyorsunuz; orada hiçbir şey yok. Altı ay boyunca benimkiyle işe gidip geldim ve neredeyse beni kırdı - ergonomi bir kanyon koşusundan daha uzun bir zamanda bileklerinizi ve boynunuzu cezalandırıyor, ve yakıt enjeksiyonu soğuk havalarda hala avlanıyor. Ama sıcak bir sabah bir dağ yolunu çizin, devir aralığının en üst üçte birinde tutun ve bu şey şasiden önce ya da o zamandan beri sürdüğüm 600'den daha iyi iletişim kurar.

Yamaha eski R6'yı fırlattı ve gerçekten yarış pistinden doğmuş gibi hissettiren bir şey yaptı - yeni 599cc motor 10.000 rpm'den fazla çığlık atıyor sanki daha azından rahatsız olmuş gibi. 8k'nin altında tembel ve biraz somurtkan ve kasabada, sürüklemekten kaçınmak için debriyajı sürekli kaydırıyorsunuz, ancak bir kanyon yoluna veya bir pist gününe çıkarsanız her şey anında kendini affediyor. Değişken emme sistemi, daha önce bulunmayan gözle görülür bir orta menzil sağlar ve revize edilmiş geometri, dönüşü neredeyse sinir bozucu seviyelere yükseltir - bu, özensiz girişleri tolere eden bir bisiklet değildir. İki pist sezonunda ve tavsiye edilmeyen bir hafta sonu boyunca benimkilere 12.000 km harcadım ve o tur hafta sonu bana koltuğun bir ceza aracı olduğunu ve sürüş pozisyonunun otoyolda 90 dakika içinde bileklerinizi yok edeceğini öğretti.

8.000 rpm'nin altında bu şey gerçekten sinir bozucu - cesur, çılgın ve bir yarış bisikletiyle işe gidip gelmenin olması gerektiği kadar eğlenceli, yani hiç de değil. 10.500'e basın ve bekleyin, çünkü fly-by-wire gaz sonunda o çığlık atan dörtlü hattı beyninizi yeniden bağlayacak şekilde serbest bırakır. Phillip Island'daki pist günleri dahil olmak üzere benimkine 14.000 km ayırdım ve pistte neredeyse telepatik bir durum - 17 inçlik ön taraftaki şasi geri bildirimi, iki kat daha pahalı olan bisikletlerden daha iyi. Sokak sürüşü bilerek ve tekrar tekrar yaptığınız bir uzlaşmadır ve dar sürüş pozisyonuna sahip 850 mm'lik koltuk yüksekliği, iki saatten fazla bir süre boyunca belinizle olan arkadaşlığınızı sona erdirecektir.