Yamaha Yzf-r6

Toen Yamaha in 1999 de eerste R6 op de markt bracht, was dat een echte klap voor elke andere fabrikant in zijn klasse. 120 pk van 599cc was op dat moment echt schokkend, en die schreeuwende inline-vier die hard trok tot 14.000 tpm deed de CBR600F4 in vergelijking daarmee aanvoelen als een toerfiets. Het Deltabox-frame gaf hem een chassisscherpte die agressie beloonde; als je hem in een hoek zet, ging hij precies waar je hem op richtte, zonder ruzie. Dat gezegd hebbende, onder de 8.000 toeren per minuut was hij frustrerend lui. In de stad moest je constant op je spullen letten om in de powerband te blijven, en het tanken bij vroege modellen met koolhydraten kon van onderaf abrupt gebeuren. De rijpositie was zo vastgelegd dat ik na 90 minuten op de snelweg echt pijn deed aan mijn polsen, maar eerlijk gezegd zou niemand die deze fiets koopt sowieso naar het werk op de snelweg moeten rijden.

De Gen 2 R6 is wat er gebeurt als ingenieurs zich geen zorgen meer maken over je comfort en zich alleen meer gaan bekommeren om de rondetijden — en eerlijk gezegd respecteer ik dat. Die motor met titanium klep schreeuwt als geen ander in zijn klasse tot boven de 10.000 tpm, maar onder de 8.000 duw je in feite een winkelwagentje; er is gewoon niets. Ik pendelde zes maanden lang met de mijne en ik was er bijna kapot van. De ergonomie straft je polsen en nek bij alles wat langer is dan een rondje door een canyon, en de brandstofinjectie jaagt nog steeds bij koud weer. Maar als je op een warme ochtend een bergweg aflegt, hou hem dan in het bovenste derde deel van het toerenbereik, en dit ding communiceert beter via het chassis dan alle 600 die ik eerder of daarna heb gereden.

Yamaha heeft de oude R6 weggegooid en iets gebouwd dat echt op het circuit lijkt te zijn geboren: de nieuwe 599cc-motor schreeuwt tot boven de 10.000 tpm alsof hij persoonlijk beledigd is door iets minder. Onder de 8 km is het lui en een beetje chagrijnig, en in de stad slip je in wezen constant uit om te voorkomen dat je ermee moet sjouwen, maar als je hem op een canyonweg of een circuitdag zet, vergeeft alles zichzelf meteen. Het variabele inlaatsysteem zorgt voor een merkbaar kick-middenbereik dat er voorheen niet was, en de herziene geometrie verscherpt het inrijden tot bijna nerveuze niveaus - dit is geen fiets die slordige inputs tolereert. Ik heb 12.000 km gereden in twee baanseizoenen en één onverstandig toerweekend, en dat tourweekend leerde me dat de zitplaats een straf is en dat de rijpositie je polsen binnen 90 minuten op een snelweg kapot maakt.

Onder de 8.000 toeren per minuut is dit echt frustrerend — laf, krap en ongeveer net zo leuk als pendelen op een racefiets, dat wil zeggen helemaal niet. Druk op 10.500 en wacht even, want het fly-by-wire gaspedaal laat eindelijk dat geschreeuw in de rij vier los op een manier die je hersenen opnieuw bedraad. Ik heb 14.000 km gereden, inclusief circuitdagen op Phillip Island, en op het circuit is het bijna telepathisch: de feedback van het chassis via dat 17-inch front is beter dan fietsen die twee keer zoveel kosten. Rijden op straat is een compromis dat je bewust en herhaaldelijk maakt, en de zithoogte van 850 mm met een krappe zitpositie maakt een einde aan vriendschappen met je onderrug na meer dan twee uur.