Yamaha Virago 750

XV750 naprawdę mnie zaskoczył, kiedy po raz pierwszy rzuciłem nogę na jedną - ten 748 cm3 V-twin z prawdziwym autorytetem ciąga z około 3000 obr./min, a napęd wału sprawia, że dojazdy do miasta są niemal medytacyjne w porównaniu do rowerów łańcuchowych, które posiadałem. Yamaha wyraźnie przestudiowała książkę Harleya: niskie siedzenie, ergonomia skierowana do przodu, ta burząca nuta wydechowa nuta, która w rzeczywistości brzmi jak coś. Ale wczesne odrzucanie węglowodanów jest szczupłe i złośliwe w chłodne dni, przedni hamulec bębnowy jest żenująco nieodpowiedni dla ciężaru roweru, a te podwójne tylne amortyzatory są bezsensowne powyżej 130 km/h - podwozie po prostu nie zostało zbudowane z myślą o prędkościach, do jakich jest zdolny silnik. Mimo to w 1981 roku była to naprawdę odważna inżynieria, a czterdzieści lat później czysty rower jest jeszcze bardziej satysfakcjonujący w jeździe po mieście niż połowa rowerów retro sprzedawanych dziś nowych.

Tylne zawieszenie monocross było prawdziwym ulepszeniem w stosunku do starej konfiguracji z podwójnymi amortyzatorami - zakręty wydają się bardziej ułożone, a tory rowerowe można przewidywać przez zamiatarki bez tarzania, które nękało wcześniejsze Viragos. Ten model V-twin o pojemności 748 cm3 ciągnie się płynnie z niskich obrotów, a moment obrotowy poniżej 4000 obr/min jest wystarczający, aby jazda po mieście była naprawdę zrelaksowana, chociaż brakuje mu tchu na długo, zanim deklarowana prędkość maksymalna i wyprzedzanie autostrady wymagają planowania z wyprzedzeniem. Wysokość siedzenia 720 mm jest prawdziwym punktem sprzedaży dla niższych jeźdźców, a ergonomia jest wystarczająco neutralna, aby poradzić sobie przez cały dzień bez niszczenia pleców. To, co frustruje, to przeciętne odczucie przedniego hamulca - jednotarczowe ograniczniki, które wymagają mocnego, celowego ściskania, a nie wzbudzającego pewności siebie sprzężenia zwrotnego - a odnowione nadwozie, choć czystsze, nadal wygląda ostrożnie niż charakterystycznie.