Yamaha Virago 750

De XV750 verbaasde me echt toen ik voor het eerst een been over een been gooide: die 748cc V-twin trekt met echte autoriteit vanaf ongeveer 3.000 tpm, en de asaandrijving maakt pendelen in de stad bijna meditatief vergeleken met kettingfietsen die ik had. Yamaha heeft duidelijk het Harley-playbook goed bestudeerd: lage stoel, naar voren gerichte ergonomie, dat kabbelende uitlaatgeluid dat eigenlijk als iets klinkt. Maar bij koud weer is de vroege carb-jetting mager en hatelijk, de trommelrem vooraan is beschamend ontoereikend voor het gewicht van de motor, en die dubbele achterschokdempers zijn onzin boven 130 km/u — het chassis is gewoon niet gebouwd voor de toerentallen die de motor aankan. Maar voor 1981 was dit echt een gewaagde techniek, en veertig jaar later geeft een schone fiets nog steeds meer voldoening om door de stad te rijden dan de helft van de retrofietsen die vandaag nieuw worden verkocht.

De monocross-achterwielophanging was een echte verbetering ten opzichte van de oude twin-shock setup: de bochten voelen meer beplant aan en de fiets rijdt voorspelbaar door veegmachines zonder het wentelen dat eerdere Viragos teisterde. Die 748cc V-twin trekt soepel bij lage toerentallen en er is genoeg koppel onder de 4.000 tpm om het rijden in de stad echt ontspannen te maken, hoewel hij buiten adem raakt ruim voordat de geclaimde topsnelheid en inhaalacties op de snelweg vooruit moeten worden gepland. De zithoogte van 720 mm is een echt verkoopargument voor kleinere rijders, en de ergonomie is neutraal genoeg om een hele dag aan te kunnen zonder je rug te beschadigen. Het frustreert het matige gevoel van de voorrem — stoppers met één schijf die stevige, doelbewuste indrukking vereisen in plaats van vertrouwenwekkende feedback — en de gerestylede carrosserie ziet er weliswaar schoner uit, maar ziet er nog steeds voorzichtig uit in plaats van karaktervol.