Yamaha Tdm900

270° ateşleme sırası, bu paralel ikize çarpıcı, V-ikiz bitişik bir karakter kazandırıyor ve gerçekten şaşırtıyor - gaz kelebeğini 3.500 rpm'den çekerek gerçek bir homurdanma ile yükseliyor, otoyol geçişlerini zahmetsiz ve dağ geçişlerini tatmin edici hale getiriyor. Silindir kafası başına 5 valf, kağıt üzerinde aşırı tasarlanmış gibi geliyor, ancak pratikte kötü basamaklar olmadan pürüzsüz, geniş bir güç bandı sunar. Birinci nesil deneyimi öldüren şey, tek ön disk - gerçek spor turları hırsına sahip 206 kg'lık bir bisiklet için utanç verici derecede yetersiz ve bir ay içinde yükseltmeleri arayacaksınız. Geleneksel çatallar da sert frenleme altında kötü bir şekilde dalar, bu da en çok ihtiyaç duyduğunuz anda ön uçtaki güven eksikliğinizi artırır.

Gen 2 TDM900, sabahları yirmiler ve otoyol kilometreleri arasında karar veremediğim sabahları ulaşmaya devam ettiğim bisikletti - her ikisini de şikayet etmeden halleder. Bu 270° atış sırası paralel ikizlere gerçek bir V-ikiz karakteri kazandırıyor; düşük devirlerde tatmin edici bir yükseliş ve gerçek orta menzil homurdanması, B yollarında sollamayı çılgınca değil zahmetsiz hissettiriyor. Revize edilmiş yakıt enjeksiyonu, ilk nesli rahatsız eden ıslak gaz tepkisini temizledi, ancak debriyajla tembelseniz hala 3.000-4.000 rpm şehir hızı aralığında biraz tökezledi. Dürüst şikayetim rüzgar koruması — küçük ekran ve dik pozisyon göğsünüzün 130 km/s'nin üzerinde bir dayak atmasına neden olur ve 215 kg'da bir kamber üzerinde yan ayaktan güreşirken gözle görülür derecede ağırdır.