Yamaha Serow 250

Przez dwa sezony jeździłem 3RW po torach do wydobywania drewna na Hokkaido i dojazdach do miasta, i nic w tym nie rozczarowało mnie na własnych warunkach. Ten palec o pojemności 249 cm3 pewnie ciągnie się z 3000 obr./min, skrzynia biegów jest zgrabna, a przy 112 kg możesz go wyciągnąć z kłopotów bez wyrzucania pleców. Autostrady na odcinkach powyżej 100 km/h są naprawdę bujne, a lustra stają się bezużyteczne, więc biegi narciarskie są jej naturalnym środowiskiem, a nie drogą ekspresową. Pianka siedziska daje około 80 km, a sprężyny rozwidłowe są wystarczająco miękkie, że agresywna jazda na trasie sprawi, że wpadniesz na dno płyty ortezy — ale Yamaha wyraźnie skonstruowała to z myślą o cierpliwej, eksploracyjnej jeździe, a nie bohaterstwie.

Pojechałem trzy lata i około 18 000 km na Serow z 95 roku, dzieląc czas między ciasne szlaki leśne Hokkaido i weekendowe dojazdy do asfaltu, i nigdy nie pozostawiło mnie to na uboczu. Zmiana zawieszenia 3RW jest subtelna, ale prawdziwa - nieco mniej falowana niż wcześniejsze rowery przez skaliste koryta potoku, chociaż nadal mocno spada, jeśli będziesz zarozumiały podczas dużego spadku. Dwadzieścia koni mechanicznych brzmi zawstydzająco na papierze, dopóki nie wkręcisz załadowanego pojedynczego toru w tempie chodzącym za pomocą tego momentu obrotowego silnika, który bez protestu wyciąga się z prawie biegu jałowego; jest to naprawdę jeden z najbardziej inspirujących pewność siebie silników, na których jeździłem do technicznej pracy z wolną prędkością. Uczciwą słabością jest podróż po autostradzie — 100 km/h jest wygodne, 110 zaczyna brzęczeć drętwiałe ręce, a wszystko poza tym wydaje się, że karasz rower za coś, o co nigdy nie prosił.

Serow Gen 3 wreszcie czuje się tak, jakby słuchał Yamaha — nowa rama jest wyraźnie bardziej osadzona na luźnym żwirze i ciasnych przełącznikach, a poprawiona ergonomia pozwala stać bez poczucia, jakbyś walczył z prętami. Osiemnaście koni mechanicznych brzmi zawstydzająco na papierze, dopóki nie wkręcisz ogniska w górach i nie zdajesz sobie sprawy, że nigdy nie chciałeś więcej; silnik ciągnie czysto z 3000 obr./min i ma rytm, który naprawdę nagradza płynną jazdę. To powiedziawszy, 120 km/h to biały sufit, a wszystko, co powyżej 90 na autostradzie, wydaje się, że rower z szacunkiem prosi cię o ponowne rozważenie swoich życiowych wyborów. Hamulce są ulepszone w porównaniu z wcześniejszymi generacjami, ale nadal są drewniane w porównaniu do sportowej rywalizacji - funkcjonalne, nie budzące pewności siebie.