Yamaha Serow 250

Ik heb twee seizoenen lang een 3RW gereden over houthakkers in Hokkaido en over het woon-werkverkeer in de stad, en niets daarvan stelde me op zijn eigen voorwaarden teleur. Die dreun van 249 cc trekt vol vertrouwen vanaf 3.000 tpm, de versnellingsbak is glad en met 112 kg kun je hem uit de problemen halen zonder je rug naar buiten te gooien. Snelwegen boven de 100 km/u voelen echt bruisend aan en de spiegels worden onbruikbaar, dus langlaufen is de natuurlijke omgeving en niet de snelweg. Het schuim van de zitting is geschikt voor ongeveer 80 km en de standaard voorvorkveren zijn zacht genoeg voor agressief trailrijden waarbij je diep in de steunplaten zit — maar Yamaha heeft dit duidelijk gemaakt voor geduldig, verkennend rijden in plaats van voor heldendaden.

Ik heb drie jaar en ongeveer 18.000 km gereden op een Serow uit '95, waarbij ik de tijd verdeelde tussen krappe bospaden in Hokkaido en pendelverkeer op asfalt in het weekend, en ik ben nooit gestrand. De vering van de 3RW is subtiel maar realistisch: iets minder golvend dan de eerdere fietsen door rotsachtige kreekbeddingen, hoewel hij nog steeds een harde bodem heeft als je eigenwijs wordt bij een grote val. Twintig pk klinkt op papier gênant, totdat je op looptempo een beladen enkelbaan inrijgt met die trekkende, traceerbare motor, die zonder protest netjes trekt vanuit bijna stationair toerental; het is echt een van de meest vertrouwenwekkende motoren die ik heb gereden voor technisch werk bij langzaam toerental. De echte zwakte is het rijden op de snelweg: 100 km/u is comfortabel, 110 begint je handen gevoelloos te maken, en alles daarbuiten voelt alsof je de fiets straft voor iets waar hij nooit om gevraagd heeft.

De Gen 3 Serow voelt eindelijk aan alsof Yamaha heeft geluisterd: het nieuwe frame is merkbaar beter geplaatst op los grind en krappe haarspeldbochten, en dankzij de herziene ergonomie kun je staan zonder het gevoel te hebben dat je tegen de tralies vecht. Achttien pk klinkt op papier gênant, totdat je in de bergen op de vuurweg rijdt en je realiseert dat je nooit meer had gewenst; de motor trekt vanaf 3.000 tpm netjes en heeft een ritme dat soepel rijden echt beloont. Dat gezegd hebbende, 120 km/u is een plafond met witte knokkels, en alles boven de 90 op een snelweg voelt alsof de fiets je met respect vraagt om je levenskeuzes te heroverwegen. De remmen zijn verbeterd ten opzichte van eerdere gens, maar voelen nog steeds houtachtig aan in vergelijking met sportieve wedstrijden — functioneel, niet vertrouwenwekkend.