Yamaha Mio Sporty

Codziennie przez dwa lata jeździłem Mio Sporty pierwszej generacji przez ruch w Metro Manila i naprawdę zmieniło to sposób myślenia o mobilności w mieście — prostota skręcania się, która faktycznie zadziałała, z niskim siedziskiem 740 mm, które pozwoliło moim krótszym kolegom postawić obie stopy płasko. Silnik o pojemności 113 cm3 pewnie pociąga do około 70 km/h, zanim naprężenie paska CVT stanie się słyszalne, a chociaż 95 km/h jest technicznie osiągalne, każdy jego kilometr czujesz w szumie przez deskę podłogową. Lekkie podwozie o wadze 93 kg sprawia, że filtrowanie pasa ruchu jest prawie łatwe, ale ta sama lekkość zamienia się w nerwową niestabilność, gdy załadowany jeepney przebiega obok ciebie na EDSA. Oszczędność paliwa była naprawdę imponująca - widziałem 45—50 km/l w jeździe mieszanej - ale amortyzatory zapasowe zmniejszyły się w ciągu 18 miesięcy regularnego użytkowania i wymagały wymiany przed drugim rokiem.

Pojechałem prawie 18 000 km na Mio Sporty z 2009 roku i sprawa po prostu odmówiła śmierci - wymiana oleju i wymiana pasów były w zasadzie pełną historią konserwacji. Poprawiona nadwozia w stosunku do pierwszej generacji jest w najlepszym razie marginalnym ulepszeniem kosmetycznym; nie pozwól nowej grafice zwieść Cię do myślenia, że coś fundamentalnie zmieniło się pod panelami. Ten silnik o pojemności 113 cm3 pewnie ciągnie do około 70 km/h, zanim zacznie ciężko oddychać, a prędkość maksymalna 95 km/h jest prawdziwa, ale nie pozostawia nic w rezerwie na autostradach na rampach. To, co naprawdę robi wrażenie, to niska wysokość siedziska i niewielka waga - moja żona przejęła je po tym, jak ruszyłem dalej, i czuła się komfortowo pierwszego dnia, co mówi wszystko o jego dostępności.