Yamaha Fazer 1000

Yamaha heeft de R1-motor gebruikt, de nokkenprofielen iets zachter gemaakt, een halve kuip en een echte stoel vastgeschroefd en op de een of andere manier iets leukers gecreëerd dan de donorfiets voor 90% van het echte rijplezier. De koppelcurve is snel en bruikbaar vanaf 4.000 tpm, en die motor met 20 kleppen trekt met echte wreedheid tot meer dan 8.000 — je verveelt je nooit. De windbescherming is matig tot meer dan 150 km/u en het scherm zorgt voor turbulentie in plaats van deze te elimineren, wat oud wordt op slogs op de snelweg. De achterbank is echt bruikbaar, de spiegels werken echt, en dit ding zal 500 km dagen afleggen zonder je polsen te beschadigen — iets waar geen enkele pure sportfiets uit deze tijd aanspraak op zou kunnen maken.

Ik heb 18.000 km gereden op een FZ1 Fazer uit 2008 en dat heeft mijn verwachtingen over wat een alleskunner zou moeten zijn, bijgesteld. Die cross-plane inline-vier van 998 cc trekt hard vanaf 4.000 tpm en schreeuwt absoluut boven de 9.000. Het is geen one-trick pony zoals sommige tourers van naakte afkomst, het is echt spannend om te toeren. De halve kuip verdient zijn brood op snelwegen zonder van de fiets een koelkast of kas te maken, hoewel buffetten van meer dan 160 km/u tegen je helm botsen alsof iemand je herhaaldelijk slaat met een telefoonboek. Mijn echte minpunten zijn de standaard vering, die voor een fiets voor deze prijs duidelijk budgetvriendelijk aanvoelt — de vorken duiken gênant bij hard remmen tot je ze opnieuw inschakelt — en het tanken van ongeveer 4.000-5.000 tpm in lage versnellingen is kerfgenoeg om langzaam verkeer echt vervelend te maken.