Triumph Tiger 955i

De 955 triple trekt hard vanaf 4.000 tpm en klinkt echt woest bij volle herrie — niets van BMW of KTM kon destijds tippen aan dat uitlaatgeluid. De brandstofinjectie was een echte vooruitgang ten opzichte van de oude Tiger 900 met carbed, de koude starts verliepen zonder drama en de gasrespons verbeterde aanzienlijk, hoewel vroege ECU-kaarten een licht vlakke plek achterlieten rond 3.500 tpm, waarvoor een remap nodig was om de juiste oplossing te vinden. Met een gewicht van 220 kg is de Tiger niet licht, en je voelt elke kilo op een krappe singletrack of wanneer je hem laat vallen op een afgelegen brandweg — de bashplate verdient zijn brood. Lange dagen in het zadel zijn echt comfortabel, de vering is zacht genoeg voor intensief toeren zonder te zwelgen te zijn, maar de feedback van de voorkant over de limiet is vaag en de remmen hebben stevige, weloverwogen inputs nodig in plaats van progressief knijpen.

De 955i Gen 2 bereikt die goede plek waar het middenbereik van de inline triple — dringend vanaf 4.000 tpm en echt gespierd met 6.500 — zowel beladen tourtochten als lege bergwegen een fluitje van een cent maakt. De herziene FI-mapping van Triumph heeft het ergste opgelost van het gaspedaal van de vorige generatie, hoewel je nog steeds een lichte aarzeling voelt als je stationair draait in koude omstandigheden die geen enkele warming-up volledig geneest. De verfijningen van de vering zijn reëel; deze fiets rijdt eerlijk en staat op kapotte B-wegen op een manier die de Gen 1 nooit helemaal heeft gedaan, zelfs als de vork nog steeds harder duikt dan je zou willen als je te laat remt met een volle lading. Met 220 kg op nat wegdek is dat geen vedergewicht en op het zadel van 845 mm zullen kleinere renners op hun tenen zitten op kruispunten, maar als het eenmaal aan het rollen is, verdwijnt de massa en blijft er gewoon die glorieuze huilende triple over die hard naar de horizon trekt.