Triumph Sprint St

De 955 triple trekt hard vanaf ongeveer 4.000 tpm en dat kenmerkende Triumph-gehuil wordt omgezet in iets echt spannends met 8.000. Het is geen schreeuwer, het is een motor met koppel die tempert, en bij explosies op de A-weg voelt hij bijna telepathisch aan. De halve kuip doet het prima tot op de snelweg, hoewel je schouders beginnen te klagen bij iets meer dan twee uur, en het scherm je helm met precies de verkeerde frequentie buffet als je tussen de vijf en zes voet lang bent. Brandstofinjectie kon bij vroege exemplaren op lage snelheden jagen en koude starts waren een ritueel — stikken, wachten, bidden — maar als het gas eenmaal warm is, reageert het gaspedaal scherp genoeg om het te vergeven. De dubbele uitlaten onder de stoelen zien er geweldig uit en klinken beter, maar ze bestraffen passagiers met hitte en beperken de bagagemogelijkheden op een manier die je frustreert op het moment dat je serieus probeert te touren.

Die 1050 triple trekt hard vanaf 3.500 tpm en blijft maar schreeuwen. Het is de motor die elke andere sporttourer het gevoel geeft dat hij zich verontschuldigt voor zijn bestaan. De herziene voorruit en kuip van de Gen 2 werken echt; ik heb opeenvolgende dagen van 400 mijl gereden zonder vernield aan te komen, wat de eerste generatie niet kon claimen. Het tanken is aanzienlijk verbeterd ten opzichte van de voorgangers met carbed, hoewel de vroege fly-by-wire gasklep nog steeds een ietwat houten aanvankelijke reactie geeft bij snelheden op de parkeerplaats. De enige eerlijke klacht: het comfort van de passagiers is bijzaak, de achterschokdemper heeft geen ideeën meer op ruige B-wegen met een passagier aan boord, en warmte van die uitlaat aan de zijkant zorgt ervoor dat je rechterbeen gaar wordt in langzaam verkeer.

De triple van 1050 cc transformeerde de Sprint ST van een competente tourer in iets echt spannends: die motor trekt hard vanaf 3.500 tpm, schiet door het middenbereik en zorgt voor een mechanisch geluid dat geen enkele viercilinder kan evenaren. Ik heb dagen van 600 mijl afgelegd en ben stijf maar niet kapot aangekomen; de ergonomie verdeelde het verschil tussen sport en toeren zonder me volledig aan een van beide te binden, wat sommigen geweldig zullen vinden en doorgewinterde tourers zullen uiteindelijk vloeken. Het optionele ABS was destijds een echte verbetering ten opzichte van concurrenten, hoewel de vering enigszins zacht aanvoelt voor agressief twee-up rijden met bagage, tenzij je meteen de voorspanning inschakelt. Mijn enige hardnekkige klacht: het tanken onder de 3.000 tpm heeft een aan-/uitschakeling die nooit helemaal verdwijnt, ongeacht het aantal synchronisatiesessies van het gasklephuis waarvoor uw dealer u in rekening brengt.