Triumph Sprint St 1050

Die 1050 triple is echt verslavend: hij trekt netjes vanaf 3.000 tpm, maar komt tot leven boven de 6.000 met een gehuil dat geen enkele viercilinder kan nabootsen, en dankzij het koppel in het middenbereik hoef je nooit op zoek te gaan naar de juiste versnelling op snelle A-wegen. De ergonomie kwam op een goede plek terecht die de 955i ontging: iets meer rechtop dan een pure sportfiets, genoeg om 300 mijl per dag af te leggen zonder je polsen kapot te maken, maar toch toegewijd genoeg om je stevig te voelen als je in bochten duwt. De wegligging is betrouwbaar en voorspelbaar, hoewel de standaard Bridgestones snel uitvallen en de standaardvering vaag aanvoelt bij hard remmen, totdat je tijd besteedt aan het kiezen van de Bridgestones. Maak een budget voor een onderhoudsbeurt van een specialist in wielophanging. Bij vroege exemplaren kan het tanken abrupt laag in het toerenbereik zijn, en op warme dagen is het echt onaangenaam om warmte op te nemen in het verkeer, omdat je rechterbeen tegen de uitlaatspruitstukken wordt gebakken.

De oplossing voor het tanken van de tweede generatie was echt: het eerdere struikelblok bij stationair toerental van ongeveer 3.000 tpm is grotendeels verdwenen, en de triple trekt nu netjes vanaf elke plek in het toerenbereik met die kenmerkende mechanische snarl van 6.000 tpm. Ik heb 600 kilometer op de mijne gereden zonder dat er daarna een rugoperatie nodig was, wat meer is dan ik kan zeggen voor mijn oude R1, en de halve kuip verdient zijn tijd boven de 130 km/u. Dat gezegd hebbende, de vering is vanuit de fabriek nog steeds zacht ingesteld — laad fietstassen en een passagier en hij wentelt zich in scherpe bochten tot je de voorspanning goed hebt ingesteld. De enige eerlijke klacht die ik niet van me af kan schudden: de warmtebeheersing is wreed in het stadsverkeer, en je rechterkuit zal dat weten na twintig minuten bij de lichten.