Suzuki Gt 750

Die 739 cc tweetakt-triple pull zorgt voor een griezelige, turbineachtige soepelheid waar niets anders uit 1971 aan kan tippen: waterkoeling voorkomt de hitte die de meeste strokers op een lange run verpest, en het koppel in het middenbereik is echt gespierd, niet piekend. Maar 231 kg is veel om een bocht in te rijden, en het chassis herinnert je daar voortdurend aan; hij wentelt zich in snelle veegmachines en de voorkant communiceert ongeveer net zoveel als een natte sok. De enkele trommelrem aan de voorkant is de olifant in de kamer — op zichzelf is dat niet erg, maar een schrobsnelheid vanaf 160 km/u vereist een voorafgaande planning en een zekere filosofische acceptatie van de gevolgen. Toch klinkt of trekt niets zoals dit ding, en als je het gewicht respecteert en je remschema vroegtijdig plant, beloont het je met een rijervaring die echt anders is dan alles wat Honda of Kawasaki destijds verkocht.

Die 738cc tweetakt-triple trekt met een bijna griezelige soepelheid — de waterkoeling houdt warmte en trillingen onder controle op een manier die veel viertaktmotoren uit die tijd te schande maakt. De nieuwe voorschijf is een echte verbetering ten opzichte van de trommel, maar in combinatie met die nog steeds zachte gereviseerde vorken kan hij bij krachtig remmen hard duiken en je lijn halverwege de bocht van streek maken. Met 232 kg nat is ze niet licht, en je voelt dat elke kilo haar op een koude ochtend van de zijstand wordt gesleept, maar als ze eenmaal aan het rollen is, verdwijnt de massa en het koppel van de motor neemt je gewoon mee. De olie-injectie werkt betrouwbaar, een tweetaktspeen op het achterwiel is echt als je ermee sleept, en het brandstofverbruik is het enige getal dat je eraan blijft herinneren dat het geen viertakt is.

Die dubbele schijven aan de voorkant van de '74-'75 gaven je eindelijk een remkracht die de prestaties waardig was — de enkele trommel op de vroege auto's was echt angstaanjagend op snelheid, dus deze verandering alleen al maakt Gen 3 de enige die je bezit. De 739cc triple trekt met een bijna turbineachtige soepelheid vanaf ongeveer 4.000 tpm, en met 6.500 haalt hij hard genoeg om alles te verrassen bij een stoplicht zonder de woeste powerband-snap die je van een tweetakt zou verwachten. Het natgewicht van 236 kg is reëel en voelbaar. Bij langzaam manoeuvreren op een parkeerplaats is een training, en die vermogensafgifte bij lage snelheid is zo zacht dat je jezelf erop kunt betrappen dat je er gênant mee sjouwt. Dankzij de betrouwbaarheid van de olie-inspuiting en de herziene uitlaatgasafstelling werkt hij schoner dan eerdere waterkokers, maar als u er vandaag een koopt, moet u wel rekening houden met nieuwe elektrische ventielafdichtingen en koelvloeistofslangen, want 50 jaar oud rubber maakt uw optimisme niets uit.

Ik heb bijna 8.000 mijl gereden op een GT750 uit '77 en de watergekoelde triple overrompelt mensen nog steeds. Dat lage, borrelende uitlaatgeluid bij stationair toerental klinkt als niets anders op de weg, en met 5.000 tpm trekt hij met een soepele, lineaire urgentie die veel viertaktmotoren te schande maakt. Suzuki's laatste aanpassingen aan de koolhydraten hebben bijgedragen aan het koudstartgedrag, hoewel mijn fiets op koele ochtenden nog steeds een stevige opwarming van twee minuten nodig heeft voordat hij schoon wordt. Het gewicht op nat wegdek van 235 kg is redelijk en je voelt elke kilo bij langzame parkeermanoeuvres, maar als je eenmaal aan het rollen bent, nestelt hij zich verrassend kalm in bochten voor een machine die zo zwaar en zo oud is. Het tweetaktolieverbruik is reëel, het voormengsysteem moet waakzaam zijn en het is zijn eigen avontuur om iemand te vinden die deze koolhydraten in 2024 goed kan afstemmen.