Royal Enfield Bullet 350

De in Madras gebouwde Bullet heeft een karakter dat geen enkele moderne machine kan namaken: die OHV-single met lange slag wordt geactiveerd met een borstdiepe klap die je in je laarzen voelt, en bij 50-70 km/u nestelt hij zich in een mechanisch ritme waardoor je de weg helemaal vergeet. De gietijzeren cilinder wordt heet in het verkeer en de versnellingspook is een vage, onhandige aangelegenheid die geduld beloont in plaats van agressie. Ik heb 400 kilometer achter elkaar gereden en ben stijf maar zeer tevreden aangekomen; ik heb hem ook drie kilometer naar een dorpsmonteur geduwd omdat een primaire kettingspanner op het slechtste moment besloot te stoppen. Het is een fiets die een relatie vereist, niet alleen een reis naar het werk.

Ik reed met een Bullet uit '68 door twee moessonseizoenen en ongeveer 18.000 kilometer van de Rajasthani-snelweg — het voelde nooit modern aan, en daar gaat het helemaal om. De gietijzeren single van 346 cc schiet met een doelbewuste, botdiepe klap die geen enkele op rubber gemonteerde motor ooit heeft nagebootst; bij 3.500 tpm op een lang recht stuk voel je het koppel als een langzame hartslag door de haringen pulseren. Maar de verfijningen van Enfield India uit deze tijd waren meer wensdenken dan techniek — de elektriciteit corrodeerde voorspelbaar, de trommelremmen vervaagden slecht tijdens afdalingen, en de versnellingsbak had een weloverwogen, bijna ceremoniële laars nodig om neutraal te vinden. Je hebt de ritmes ervan geleerd of je hebt geleden; toen ik ze eenmaal had geleerd, wilde ik echt niets anders meer rijden op open wegen.

De vervanging van de dynamo kalmeerde de elektrische gremlins die eerdere magnetomietsen teisterden, maar hou jezelf niet voor de gek: dit is nog steeds een machine die een relatie vereist, niet alleen een sleutelbeurt. Die dreun van 346 cc met een lange slag trekt met een lui, gezaghebbend koppel vanaf ongeveer 2.500 tpm, en op een open snelweg met 80-90 km/u nestelt hij zich gewoon in zijn eigen ritme, waarbij de gietijzeren cilinder tikt als hij goed opwarmt. De frame-updates zijn zo subtiel dat je ze tijdens een testrit nooit zou opmerken, maar na 10.000 kilometer betekent de iets verbeterde stijfheid dat je minder hoeft te dwalen op gebroken asfalt. Wat ik niet kan vergeven is de versnellingsbak: vier versnellingen, vage neutrale bediening en een hendel die bijna niets communiceert; je leert ermee leven, maar je houdt er nooit van.

De vervanging van 12 volt was echt te laat: mijn Bullet uit '89 liet eindelijk lichten branden die niet flikkerden als een stervende kaars, en de batterij bleef opgeladen tijdens een winter in Rajasthan zonder drama. Die dreun van 346 cc schudt je vullingen nog steeds los onder de 2.500 tpm, maar als je de sweet spot rond de 3.500 vindt, zit er een echte, ongehaaste autoriteit in het koppel die geen enkele Japanse tweeling kan vervalsen. Met een gewicht van 174 kg is hij niet licht, en de gietijzeren motor zuigt nog steeds olie uit de afdichtingen van de duwstangbuis, met bijna seizoensgebonden regelmaat — bezuinigen op pakkingen zoals u budgetteert voor brandstof. Eerlijk gezegd: dit is geen motorfiets die je rijdt voor prestaties, maar een motor die je rijdt voor het gevoel zelf te rijden, en wat dat betreft presteert de Gen 4 Bullet vooral.

De lichtmetalen kop was een echte verbetering — mijn Bullet uit '99 liep koeler in de zomers in Delhi dan met de oudere ijzeren kop van mijn maatje ooit, en het olieverbruik was eerder vervelend dan alarmerend. Die single met een lange slag bonst nog steeds bij stationair toerental alsof iemand op een deur klopt, en als vierde wegrijden met 40 km/u met nauwelijks gedoe blijft een van de stille genoegens van motorrijden. Maar laten we eerlijk zijn: 18 paarden die 186 kilo bewegen, betekent dat je bij elke heuvel die steiler is dan op een snelwegviaduct op zoek bent naar een tweede versnelling, en de elektriciteit — dacht uit het Lucas-tijdperk gekleed in iets nieuwere kleren — zorgt ervoor dat je minstens één keer per jaar strandt als je regelmatig rijdt. Er een bezitten is een verbintenis tot een relatie, geen transactie.