Ktm Superduke 990

De LC8 V-twin trekt niet alleen: hij probeert de fiets fysiek onder je midden in de bocht te laten draaien, en de eerste keer dat het koppel stijgt rond de 6.500 tpm, twijfel je echt aan je levenskeuzes. Ik heb 14.000 km gereden, waaronder een hardlooprondje in de Pyreneeën en het dagelijkse woon-werkverkeer in Londen, en niets anders op de markt in 2005 voelde zo barbaars of zo gericht op feedback. De WP-vorken zijn goed verstelbaar en geplaatst, hoewel de achterschokdemper een revisie van 12.000 km nodig had — budget daarvoor. De trillingen door de haringen en stangen zijn echt hoger dan 7.000 tpm, de standaardstoel zal je na twee uur kapot maken, en vroege exemplaren hadden een probleem met het tanken bij kleine gasklepopeningen die KTM halverwege de productierun stilletjes heeft herzien.

De herziene brandstofinspuiting van de Gen 2 heeft het ergste probleem met een laag toerental van de Gen 1 gladgestreken, en de 999 cc LC8 trekt nu netjes vanaf 3.000 tpm zonder te hoeven jagen — een echte verbetering die je meteen voelt in het verkeer. Boven 6.000 tpm draait dit ding op de best mogelijke manier wild; 118 pk in een chassis van 189 kg betekent dat elke gasinvoer consequent aanvoelt, en de voorwielhouding is minder een kwestie van 'of' dan 'wanneer'. Het bijgewerkte uitlaatgeluid is dieper en gezaghebbend, hoewel het na 8.000 tpm nog steeds vrolijk asociaal is. Wat niemand je vertelt: de sfeer is echt, je handen raken gevoelloos tijdens een stint van twee uur, en de stoel is in wezen een oranje parkbank die met bouten aan een racechassis is bevestigd.