Kawasaki Z900

1972'de hiçbir şey sizi bir Z1'de gaz kelebeğini yarı yarıya çekmeye hazırlamadı - bu hat içi dörtlü tırmanmaya devam etti, İngiliz ikizlerin pes edip öldüğü yerden geçip geçmeye devam etti. İki kez mayın kıyısından kıyıya sürdüm ve motor şimdiye kadar bir sokak çerçevesine cıvatalanmış en karakteristik hava soğutmalı dörtlü motor olmaya devam ediyor; 7.000 rpm'deki mekanik törpü hala tüyleri yükseltiyor. Çift alt borulu çerçeve gerçek bir zayıflıktır - sert frenlemede gözle görülür şekilde bükülür ve ilk modellerde ön tambur temelde 160 km/s'nin üzerinde dekoratiftir. Karbonhidrat senkronizasyonu birkaç bin kilometrede bir düşer, kafa contasından yağ sızıntısı bir geçiş ritüsüdür ve elektrikler 70'lerin ortalarında Japonya'dır, bu da kırılgan ve mizaçlı anlamına gelir - ancak bunların hiçbiri bu makinenin üç yıl boyunca yoldaki her şeyi aşağılamasını engellemedi.

Kawasaki, Z1'in gürültülü 903cc formülünü aldı ve '76-'77 için en kötü kenarları zımparaladı - yeniden adlandırılan Z900, daha sıkı montaj ve orijinal sahiplerini rahatsız eden ilk petrol ağlama sorunlarının daha azıyla selefinden daha sıralı hissettiriyor. Bu DOHC dördü hala 4.500 rpm'den yukarı doğru bir yük treni gibi çekiyor ve 8.000 rpm'lik zirveye çıkan artış gerçekten bağımlılık yapıyor, egzoz notu mekanik bir uluma ile komşuları gerçekten kızdıran bir şey arasında bir yerde. Ancak 258 kg gerçek bir rakamdır - otoparklardaki yavaş hız manevraları saygı gerektirir ve ilk örneklerde ikiz öncü pabuçlu ön tambur modern trafikte gerçek bir sorumluluktur; daha sonraki disk donanımlı versiyonlar çok daha güvenlidir. Şasi, engebeli asfaltta virajın ortasında gözle görülür şekilde bükülür ve engebeli bir virajda sert bir şekilde zorlarsanız, bisiklet size “şasi dinamiği” henüz Japon üreticiler için bir öncelik olmadığı zamanlarda tasarlandığını hatırlatır.