Kawasaki Z900

Niets in 1972 heeft je voorbereid om meer dan de helft gas te geven op een Z1 — die inline-vier bleef maar klimmen, schreeuwend voorbij waar Britse tweelingen het opgaven en stierven. Ik heb twee keer van kust tot kust gereden, en de motor is nog steeds de meest karakteristieke luchtgekoelde vier die ooit in een straatframe is vastgeschroefd; de mechanische rasp met 7.000 tpm doet nog steeds haren rijzen. Het frame met dubbele onderbuis is echter een echt zwak punt: het buigt merkbaar bij hard remmen, en de voortrommel van vroege modellen is in wezen decoratief boven de 160 km/u. De carb-synchronisatie valt elke paar duizend kilometer uit, olielekken uit de koppakking zijn een overgangsrite en de elektriciteit is Japans uit het midden van de jaren 70, wat kwetsbaar en temperamentvol betekent — maar dat weerhield deze machine er niet van om gedurende drie opeenvolgende jaren alles op de weg te vernederen.

Kawasaki heeft de overweldigende 903cc-formule van de Z1 gebruikt en de slechtste kantjes eraf geschuurd voor '76-'77 — de hernoemde Z900 voelt beter gesorteerd aan dan zijn voorganger, met een strakkere montage en minder van die vroege olieproblemen waar de oorspronkelijke eigenaren last van hadden. Die DOHC vier trekt nog steeds als een goederentrein van 4.500 tpm omhoog, en de stijging naar de piek van 8.000 tpm is echt verslavend, het uitlaatgeluid ligt ergens tussen een mechanisch gehuil en iets dat buren oprecht boos maakt. Maar 258 kg is een reëel getal — manoeuvres met lage snelheid op parkeerterreinen vereisen respect, en de voortrommel met twee voorloopschoenen is een echte bedreiging in het moderne verkeer; latere versies met schijven zijn veel veiliger. Het frame buigt merkbaar halverwege de bocht mee op ruw asfalt, en als je hard in een hobbelige bocht duwt, herinnert de fiets je eraan dat de fiets is ontworpen toen 'chassisdynamiek' nog geen prioriteit was voor Japanse fabrikanten.