Kawasaki Ninja Zx-10r

Kawasaki kwam swingend naar buiten met de ZX-10R en dat ding maakte me echt bang toen ik voor het eerst gas gaf tot meer dan 8.000 tpm. Die inline-four met ram-air gevoede inline-four bouwt geen vermogen op, maar laat ze ontploffen. De ergonomie is enorm hoog, de polsen zitten zwaar op alles behalve een circuit, en de vroege vering is stijf genoeg om je vullingen op een fragmentarische B-weg te rammelen. Maar op het circuit is deze fiets een openbaring: 183 kg nat en 180 paarden is een combinatie die bijna onverantwoordelijk aanvoelt, en het chassis beloont agressief rijden met een directheid die de R1 en CBR dat jaar niet helemaal konden evenaren. Het is geen gebruiksvriendelijke machine — er is geen tractiecontrole, geen rijmodi, alleen gas geven en consequenties — maar voor rijders die het meest gefocuste gereedschap wilden dat Kawasaki ooit had gebouwd, bood de eerste generatie ZX-10R precies dat.

De Gen 2 ZX-10R heeft grotendeels opgelost wat ervoor zorgde dat het origineel aanvoelde als een nauwelijks getemd dier: dankzij de herziene chassisgeometrie kun je zelfs met vertrouwen bochtensnelheid aanhouden in plaats van door elke bocht te knokkelen. Die schreeuwer van 998 cc trekt hard vanaf ongeveer 8.000 tpm en stopt pas als de toerenbegrenzer je een klap geeft, en tijdens een volledig gesprek op een circuit wordt je echt uitgedaagd om gelijke tred te houden met de machine in plaats van andersom. Bij het rijden op straat komen de compromissen tot uiting: het motorvermogen onder de 6.000 tpm is nog steeds klonterig en abrupt genoeg om langzaam verkeer echt vervelend te maken, en de standaardvering is weliswaar verbeterd ten opzichte van Gen 1, maar gaat snel uit de diepte als je een passagier vervoert of op slecht verharde B-wegen rijdt. Het is een echt racegereedschap dat op de weg legale kentekenplaten draagt, en als je het op die manier benadert, is het zeer lonend. Als je het nonchalant benadert, wordt je ervoor gestraft.

De Gen 3 ZX-10R is het moment waarop Kawasaki zich niet meer verontschuldigde en begon te zwaaien: dat klepje met de vingervolger laat de motor met een urgentie draaien die je echt doet schrikken als je hem voor het eerst boven de 10.000 tpm haalt. Het nieuwe aluminium frame transformeerde de bediening van de ietwat vage Gen 2 in iets dat daadwerkelijk via je handpalmen communiceert, hoewel het toewijding beloont en absoluut halve maatregelen in het midden van de bocht afstraft. Op straat is het in de beste en slechtste opzichten vermoeiend: het tanken bij lage gasopeningen is abrupt genoeg om van filteren in het verkeer een oefening met polskrampen te maken, en de standaardvering is bedoeld voor een racer van 70 kg, niet voor een weekendstrijder van 90 kg met een rugzak. Maar neem hem mee naar een circuitdag en opeens klikt alles. Het is zo'n fiets die je het gevoel geeft dat je een betere rijder bent dan je waarschijnlijk bent, tot hij je eraan herinnert dat je dat niet bent.