Kawasaki Ninja 250

Ik heb bijna 30.000 km gereden op een EX250 uit '98 en respecteer nog steeds wat die fiets van me eiste — je kon niet lui zijn, je moest het toerental werken, en daar werd je voor beloond. Die parallelle twin levert pas serieus vermogen tot 9.000 toeren per minuut, dus beginners die hem slepen krijgen niets, maar rijders die leren om hem draaiende te houden, ontdekken een echt bevredigende machine. De ergonomie is beperkt voor iedereen van meer dan 1,80 meter, de vering is zacht genoeg om agressief bochtenwerk snel zijn grenzen te laten zien, en de luchtgekoelde motor loopt merkbaar warm in het zomerverkeer. Maar het rijgedrag is eerlijk, de kuip houdt de wind redelijk goed af voor lange dagen op de snelweg, en de beschikbaarheid van onderdelen gedurende deze 20-jarige productierun is nog steeds uitstekend.

De Gen 2 EX250J was een openbaring toen hij uitkwam: eindelijk een 250 die eruitzag als een echte sportfiets in plaats van een speeltje, en de vloeistofgekoelde parallelle twin beloont rijders die daadwerkelijk leren om het toerenbereik te gebruiken, waarbij ze het hardst trekken boven de 8.000 tpm met een verrassend verslavend gejammer bij de rode lijn van 11.000 tpm. Ik heb bijna 12.000 km afgelegd tijdens een rit van achttien maanden naar het werk en een ritje in de canyon in het weekend, en het vertrouwen in het chassis is wat je bijblijft: hij stuurt snel, houdt een lijn vast en straft correcties in het midden van de bocht nooit af zoals grotere fietsen dat kunnen. Het brandstofverbruik is echt verdomd goed met ongeveer 3,5 l/100 km, en onderdelen zijn goedkoop omdat een miljoen mensen deze dingen hebben gekocht. De eerlijke zwakheden: duimwerk is slecht voor iedereen die meer dan 60 kg weegt, windbescherming bij meer dan 130 km/u is een constante training voor de armen, en als je meer dan 180 cm bent, heb je het gevoel dat je jezelf opvouwt in een archiefkast tijdens langere ritten.