Kawasaki Gpx250r

Gen 1 GPX250R'ye 18.000 kilometre koştum ve ona sahip olduğum her ay beni gerçekten şaşırttı. 10.000 rpm'yi geçtiğinizde, o küçük paralel ikiz, öğrenci plakasında dürüst olmayan hissedecek kadar sert çeker - 185 km/s gerçek, hayırlı düşünce değil ve tam kaporta aslında otoyol hızlarında çalışır. Geleneksel çatallar modern standartlara göre ahşap hissettiriyor ve ikiz arka amortisörler bir pilyon ve bagajla yüklüyorsanız kötü bir şekilde sönüyor, ancak tek başına ve canlı bu şey, daha büyük bisikletlerin dokunamayacağı bir hafiflikle köşeleri oyuyor. Zayıflıklar gerçektir - parça mevcudiyeti her yıl sıkılaşır, bir ay kalırsa karbonhidrat sakızı artar ve koltuk 90 dakika sonra betona dönüşür - ama burada hiçbir şey eğlenceyi öldürmez.

Bu paralel ikizin düzgün bir şekilde uyanmadan önce 9.000 rpm'nin üzerinde olması gerekiyor - bunun altında kibar bir banliyete biniyorsunuz, üstünde daha büyük bisikletleri virajlarda utandıracak gerçekten gazlı küçük bir spor bisikletiniz var. 1990'ların yeniden şekillendirilmiş kaporta, Gen 1'den daha temiz görünüyor ve aslında yaklaşık 140 km/s'ye kadar olan otoyollarda iyi rüzgar koruması sağlar, ardından kaskınız çok çalışmaya başlar. 159 kg ıslak olduğunda titreşebilir ve güven uyandıran bir his verir, 750 mm'lik koltuk yüksekliği daha kısa sürücülere ödün vermeden uygundur ve frenler - muhteşem olmasa da - ilerici ve dürüst. Ana sorun yaşlanma örneklerinin güvenilirliğidir: ihmal edilen su pompalarından gelen soğutma sıvısı sızıntıları ve karbüratör senkronizasyonu sorunları, çok fazla sahibinin tek kullanımlık olarak değerlendirdiği 30 yıllık bir bisikletin mirasıdır.