Kawasaki Gpx250r

Przejechałem 18 000 kilometrów na Gen 1 GPX250R i naprawdę mnie zaskakiwało każdego miesiąca, kiedy go posiadałem. Przekraczaj 10 000 obr./min, a ten mały równoległy bliźniak ciągnie się wystarczająco mocno, aby czuć się nieuczciwie na talerzu ucznia - 185 km/h to rzeczywistość, a nie życzenia, a pełna owiewka faktycznie działa przy prędkościach autostradowych. Zgodnie z nowoczesnymi standardami konwencjonalne widelce wyglądają na drewniane, a podwójne tylne amortyzatory źle blakną, jeśli załadujesz kolumnę i bagaż, ale samotnie i porywczy ta rzecz rzeźbi narożniki z lekkością, której większe rowery nie mogą dotknąć. Słabe strony są realne - dostępność części zmniejsza się każdego roku, węglowodany zgniatają się, jeśli siedzi przez miesiąc, a to siedzenie zamienia się w beton po 90 minutach - ale nic tutaj nie zabija zabawy.

Ten równoległy bliźniak musi przekraczać 9000 obr./min, zanim się obudzi prawidłowo - poniżej jeździsz uprzejmym dojazdem do pracy, nad nim masz prawdziwie musujący mały rower sportowy, który zawstydzi większe rowery przez zakręty. Zmieniona owiewka z lat 90. wygląda czyściej niż Gen 1 i faktycznie zapewnia przyzwoitą ochronę przed wiatrem na autostradach do około 140 km/h, po czym kask zaczyna ciężko pracować. Przy wadze 159 kg na mokro czuje się migotanie i inspiruje pewność siebie, wysokość siedzenia 750 mm bez kompromisów pasuje do krótszych jeźdźców, a hamulce — choć nie spektakularne — są progresywne i uczciwe. Głównym problemem jest niezawodność przykładów starzenia się: wycieki chłodziwa z zaniedbanych pomp wodnych i problemy z synchronizacją gaźnika są dziedzictwem 30-letniego roweru, który zbyt wielu właścicieli traktowało jako jednorazowy.