Kawasaki Gpx250r

Ik heb 18.000 kilometer gereden op een Gen 1 GPX250R en het verbaasde me oprecht elke maand dat ik hem bezat. Als hij meer dan 10.000 tpm draait, trekt die kleine parallelle twin hard genoeg om zich oneerlijk te voelen op een leerplaat — 185 km/u is echt, geen wensdenken, en de volledige kuip werkt echt op snelwegsnelheden. De conventionele vorken voelen naar moderne maatstaven van hout aan en de dubbele achterschokdempers vervagen slecht als je een bijrijder en bagage meeneemt, maar alleen en energiek snijdt dit ding bochten met een lichtheid die grotere fietsen niet kunnen aanraken. De zwakke punten zijn reëel: de beschikbaarheid van onderdelen neemt elk jaar af, de koolhydraten nemen toe als hij een maand lang zit, en die stoel verandert na 90 minuten in beton - maar niets hier is slecht voor de pret.

Die parallelle twin moet meer dan 9.000 tpm hebben voordat hij goed wakker wordt — daaronder rijd je op een beleefde pendelaar, daarboven heb je een echt bruisende kleine sportfiets die grotere fietsen door bochten in verlegenheid brengt. De gerestylede kuip uit de jaren 90 ziet er strakker uit dan de Gen 1 en biedt zelfs fatsoenlijke windbescherming op snelwegritten tot ongeveer 140 km/u, waarna je helm hard begint te werken. Bij 159 kg op nat wegdek voelt hij soepel en vertrouwenwekkend aan, de zithoogte van 750 mm is geschikt voor kleinere rijders zonder compromissen, en de remmen — hoewel niet spectaculair — zijn progressief en eerlijk. Het grootste probleem is de betrouwbaarheid van verouderde exemplaren: koelvloeistoflekken door verwaarloosde waterpompen en problemen met de synchronisatie van de carburateur zijn de erfenis van een 30 jaar oude fiets die te veel eigenaren als wegwerpbaar beschouwden.