Honda Hornet 900

Honda nam de 919cc-motor van de Fireblade, bond hem vast aan een stalen frame met stalen buizen en maakte hem op de een of andere manier nog leuker om te rijden dan de superbike waar hij vandaan kwam. Onder de 5.000 tpm is hij volgzaam genoeg voor dagelijks woon-werkverkeer, maar als je gas achter de 7.000 houdt, schreeuwt hij absoluut naar de rode lijn van 9.500 tpm — dat gehuil in lijn vier wordt nooit oud. De besturing is snel en geeft vertrouwen, hoewel de standaardvering ondergedempt is en slecht wentelt als je hard in de bochten duwt; een behoorlijke verversing van de vorkolie en de achterschokdemper zorgen ervoor dat alles verandert. Mijn enige echte klacht na twee jaar dagelijks rijden was de achterrem die ik vastpakte en losliet en het feit dat de windbescherming boven 140 km/u in wezen nul is — je borst wordt een zeil.

De 919-motor is de echte reden om deze motor te bezitten: hij trekt hard vanaf 4.000 tpm en zingt absoluut meer dan 7.000, met die klassieke Honda inline-four mechanische precisie die ervoor zorgt dat goedkopere concurrenten zich agrarisch voelen. Ik heb de mijne twee winters en verschillende dagen op het circuit gereden, en het chassis voelde nooit als de zwakste schakel; het stuurt snel naar een naakte bocht en houdt zijn lijn bij hard remmen beter vast dan het gewicht van 202 kg doet vermoeden. De vernieuwing van 2006 zorgde voor een schoner dashboard en iets anders gevormde stangen, waardoor je polsen minder vermoeid raakten tijdens lange ritten op de snelweg, hoewel 'toercomfort' na 200 km nog steeds niet in het vocabulaire van deze fiets voorkomt. Eerlijk gezegd is de grootste kritiek dat Honda te veilig heeft gespeeld: de vering is zacht, de remmen voelen houtachtig aan in vergelijking met hedendaagse Italiaanse rivalen, en de stylingupdate was zo subtiel dat de meeste mensen een Gen 2 niet van een Gen 1 kunnen onderscheiden zonder het chassisnummer te controleren.