Honda Cbx 1000

Die zes-in-line schreeuwt meer dan 7.000 tpm op een manier die ervoor zorgt dat elke andere fiets aanvoelt als een apparaat - het is niet alleen snel, het is ook operationeel, en je voelt al die zes zuigers door je polsen schieten. Het rijgedrag is waar het om draait: 247 kg massa met een brede motor verbergt zich niet in bochten, de enkele schijf aan de voorkant is echt angstaanjagend bij hoge snelheden, en de brede motorbehuizingen vangen asfalt op voordat je zenuwen dat doen bij scherpe haarspeldbochten. Warmtebeheer is een constante metgezel: je rechterbeen kookt in het verkeer, en in de zomer in de stad is bijna onaangenaam. Maar dat maakt allemaal niet uit als je op volle toeren rijdt, want dit klinkt en voelt alsof Honda de hele technische afdeling heeft ingezet op één glorieus, irrationeel idee — en heeft gewonnen.

Honda nam de rauwe, schitterende Gen 1 CBX en kleedde hem in toerkleding waar hij nooit echt toe is gegroeid. De kuip temt de windstoten op lange platen, maar voegt meer gewicht toe aan een fiets die al 262 kg nat is, en je voelt elke kilo hem van de zijstandaard van een tankstation slepen. Die zes-in-line zingt nog steeds als geen ander op aarde tussen 7.000 en 9.000 toeren per minuut, een mechanisch koor dat volwassen mannen emotioneel maakt, en de Pro-Link-achterkant is een echte verbetering ten opzichte van de oude twin-shock setup voor twee-up cruisen. Maar de verhoogde tralies en de positionering van sporttourers zorgen voor een identiteitscrisis: te zwaar en te zacht gestuurd voor serieus canyonwerk, niet ruim of voldoende beschermd tegen de wind om een Gold Wing op de snelweg te beschamen. De buitencilinders ongelijkmatig koelen in langzaam verkeer blijft een probleem, en het vinden van een monteur die vol vertrouwen zes carburateurs kan onderhouden zonder u een hypotheek in rekening te brengen, is een eigen avontuur.