Benelli Tornado 1130

De Tornado klinkt als niets anders op de weg — dat driedubbele gehuil van meer dan 8000 tpm met een rauwe, mechanische schreeuw die me ongeveer dertig seconden lang elke klacht deed vergeten. Dan komt de realiteit terug: het uitlaatsysteem onder de stoel bakt je rug op warme dagen, de op de neus gemonteerde radiatorventilatoren trappen agressief in als ze stilstaan, en de ergonomie is een hele dag hurken waarbij mijn polsen kapot zijn gegaan na een uur op echte wegen. Betrouwbaarheid is de olifant in de kamer. De levering van Benelli's onderdelen was in die tijd echt nachtmerrieachtig, en ik heb de mijne verzorgd door twee elektrische problemen en een probleem met het brandstofsysteem waar de plaatselijke dealer geen snel antwoord op had. Als je een goed gesorteerd exemplaar kunt vinden en het als een weekendspeeltje kunt beschouwen in plaats van als een forens, dan is de combinatie van het karakter van die triple, de exotische styling en de pure zeldzaamheid het de moeite waard om af en toe hoofdpijn te hebben.

De Gen 2-brandstofinjectiemapping heeft echt het abrupte struikelblok in de lage tonen getemd waardoor het origineel een handvol was in het verkeer, en die 1130 triple klinkt nog steeds als niets anders dat leeft — een huilende, mechanische aria die hard trekt vanaf 6.000 tpm en gewoon blijft bouwen tot meer dan 11.000. Maar als u er al meer dan een jaar een bezit, zult u merken dat de radiateur aan de achterkant warm genoeg is om uw bagage te bereiden, dat de bevestigingen van de kuipdelen strippen als u ze verkeerd bekijkt, en dat de aankoop van Italiaanse onderdelen uw geduld en uw banksaldo op de proef zal stellen. De herziene veringsinstellingen zijn een echte verbetering op het circuit, hoewel de geometrie nog steeds toewijding vereist — dit is geen fiets die luie input vergeeft.