Yamaha Xv750 Virago

XV750 był naprawdę ekscytujący w 1981 roku — ten 75-stopniowy bliźniak V-twin miał niski, zsynchronizowany uderzenie, które nie przypominało równoległego bliźniaka Hondas, na którym jeździli wszyscy inni, a niskie siedzenie sprawiło, że krótsi jeźdźcy byli naprawdę komfortowi. Reakcja przepustnicy poniżej 3500 obr/min jest papkowata, a węglowodany na wczesnych przykładach wymagają stałej uwagi, aby powstrzymać to wahanie nie stało się wstydem na skrzyżowaniach. Pojedyncza przednia tarcza zatrzymuje go odpowiednio, ale nie budzi pewności, gdy wciskasz się w zakręty, a ten zacisk napędu wału podczas startu nigdy nie znika całkowicie bez względu na to, ile razy dostosowujesz wstępne obciążenie układu napędowego. To, co robi dobrze, to jazda po autostradzie z prędkością 130 km/h, gdzie silnik osiada w płynnym, zrelaksowanym chodzie, który sprawia, że dwugodzinny bieg jest o połowę krótszy.

Model V-twin o pojemności 748 cm3 działa czysto z 2500 obr./min, a ten ukryty monoshock jest prawdziwym ulepszeniem w stosunku do starej konfiguracji podwójnego amortyzatorów - zakręty wydają się teraz ustawione zamiast falistych. Płaskie punkty węglowodanów poniżej 3000 obr./min są prawdziwe i irytujące w ruchu stop-start, ale po toczeniu silnik osadza się w satysfakcjonującym mechanicznym strumieniu, który nigdy nie udaje, że jest czymś, czym nie jest. Przy wadze 220 kg Virago nie jest lekki, ale niskie siedzenie o średnicy 700 mm oznacza, że większość jeźdźców może go mieć płaską stopę, co bardzo się liczy, gdy dzielisz pas o 8 rano. Poprawa niezawodności w tej generacji jest namacalna - założyłem 28 000 km z niczym więcej niż synchronizacją węglowodanów, kontrolą zaworów i jedną wymianą prostownika.