Yamaha Xv750 Virago

De XV750 was echt opwindend in 1981 — die 75-graden V-twin had een lage, gesyncopeerde dreun die helemaal niet leek op de Honda's met parallelle dubbele Honda's waar alle anderen op reden, en de lage stoel maakte kortere rijders voor een keer echt comfortabel. De gasrespons onder 3.500 tpm is papperig en de koolhydraten op vroege voorbeelden hebben constante aandacht nodig om te voorkomen dat die aarzeling een schande wordt op kruispunten. De enkele schijf aan de voorkant stopt hem voldoende, maar geeft geen vertrouwen als je in de bochten rijdt, en die klap van de asaandrijving bij het opstijgen gaat nooit helemaal weg, hoe vaak je de voorspanning van de aandrijflijn ook aanpast. Wat hij goed doet, is cruisen op de snelweg met een eerlijke 130 km/u, waarbij de motor soepel en ontspannen loopt, waardoor een run van twee uur half zo lang aanvoelt.

De 748cc V-twin trekt netjes vanaf 2.500 tpm en die verborgen monoshock is een echte verbetering ten opzichte van de oude twin-shock setup — de bochten voelen nu eigenlijk beplant aan in plaats van slordig. Carb flatspots van minder dan 3.000 tpm zijn echt vervelend in stopstartverkeer, maar als je eenmaal aan het rollen bent, krijgt de motor een bevredigend mechanisch geluid dat zich nooit voordoet als iets wat hij niet is. Met een gewicht van 220 kg is de Virago niet licht, maar dankzij het lage zitvlak van 700 mm kunnen de meeste berijders hem platvoets zetten, wat erg belangrijk is als je om 8 uur's ochtends de rijstrook splitst. De betrouwbaarheidsverbeteringen in deze generatie zijn tastbaar — ik heb 28.000 km op de mijne gezet met niets meer dan carb-sync, klepcontroles en één gelijkrichterwissel.