Yamaha Xt250

Przejechałem około 4000 mil na XT250 '81 przez drogi pożarowe, luźny żwir i sporadyczne utwardzone odcinki między szlakami, a sprawa po prostu odmówiła wywołania dramatu. Singiel SOHC czysto wyciąga się z niskich obrotów, a przy 113 kg można go wyciągnąć z kolein bez wyrzucania pleców — ta niska waga jest naprawdę najlepszą cechą motocykla. Hamulce bębnowe są słabym ogniwem; tył jest w porządku w brudzie, ale przedni bęben szybko staje się niejasny, gdy jest mokry lub gorąco, i nauczysz się wcześnie planować przystanki. Prędkość maksymalna to uczciwe 110 km/h w prawdziwym świecie, nie narzekaj na to, czym jest, ale nie planuj żadnych dłuższych przejazdów po autostradzie, bo przyjedziesz wibrowany i znudzony.

Przejechałem około 8000 km na XT250 z '87 przez drogi pożarowe i dojazdy do miast, a poprawiony przelot węglowodanów nad Gen 1 naprawdę oczyścił potknięcie o niskich obrotach, które nękało wcześniejsze modele - zimne starty stały się sprawą jednego kopnięcia przez większość poranków. Zaktualizowane zawieszenie doskonale pochłania ślady brudu w umywalce bez poczucia falowania na asfalcie, chociaż przy prędkości 120 km/h oznacza, że jesteś mocno przy suficie roweru, a brzęczenie przez kołki mówi, abyś się tam nie zatrzymywał. Przy masie 118 kg znika pod tobą na ciasnym pojedynczym torze, a ta wąska krzywa momentu obrotowego przypominająca ciągnika oznacza, że można go przechylać przez sekcje techniczne bez ciągłej pracy sprzęgła. Uczciwą słabością jest siła — 18 koni wystarczy na szlaki i miasto, ale każda ciągła jazda na autostradzie sprawia, że ciężko pracujesz i przyjeżdżasz zmęczony.