Yamaha Xt250

Ik heb ongeveer 4.000 mijl gereden op een XT250 uit '81 over brandwegen, los grind en af en toe een geplaveid stuk tussen trailheads, en dat ding weigerde gewoon drama te veroorzaken. De SOHC single trekt prima vanaf lage toerentallen, en met 113 kg kun je hem uit de sleur halen zonder je rug naar buiten te gooien — dat lage gewicht is echt de beste eigenschap van de fiets. De trommelremmen zijn de zwakke schakel; de achterkant zit prima in het vuil, maar de voortrommel wordt snel vaag als het nat of warm is, en je leert vroegtijdig stops te plannen. De topsnelheid is in de echte wereld een eerlijke 110 km/u, geen klacht voor wat het is, maar plan geen lange afritten op de snelweg, anders kom je trillend en verveeld aan.

Ik heb ongeveer 8.000 km gereden op een XT250 uit '87 over snelwegen en woon-werkverkeer in de stad, en de herziene carb-jet over de Gen 1 heeft echt het struikelblok met lage toerentallen opgeruimd dat eerdere modellen teisterde — koude starts werden op de meeste ochtenden een one-kick aangelegenheid. De vernieuwde vering absorbeert onverharde paden van wasborden op een uitstekende manier, zonder dat het op asfalt aanvoelt, hoewel je bij 120 km/u stevig aan het plafond van de fiets zit en het gezoem door de haringen zegt dat je daar niet moet blijven hangen. Met een gewicht van 118 kg verdwijnt hij onder je op een krappe singletrack, en dankzij de smalle koppelcurve die lijkt op een tractor kun je hem door technische secties slepen zonder constant koppelingswerk. De echte zwakte is kracht: 18 paarden is genoeg voor paden en in de stad, maar als je langdurig op de snelweg rijdt, werk je hard en kom je moe aan.