Yamaha Rd 350

1972'de hiçbir şey sizi bu kamış valf indüksiyon vuruşuna hazırlamadı - 6.000 rpm'nin altında yeterince kibardır, sonra tork indüksiyon sistemi devreye girer ve aniden direksiyon yerine tutunuyorsunuz. Bunlardan ikisine sahibim ve güç dağıtımı hala her seferinde beni şaşırtıyor. Şasi hafif ve titreşebilir, ancak ciddi bir hız taşıdığınızda ön kampanalı fren gerçekten korkutucu, ve bu erken Autolube iki zamanlı yağ pompaları sürekli dikkat gerektirir, aksi takdirde pistonları yeniden inşa edeceksiniz. Karbüratör senkronizasyonu haftalık bir dindir, bir öneri değil.

A/B güncellemeleri, onları yan yana kaçıracak kadar incelikli, ancak yeniden kalibre edilmiş Mikuni karbonhidratları, birinci nesli rahatsız eden 4.500 rpm civarındaki düz noktayı gerçekten temizledi - 6.000'e ulaştı ve hala bu kadar beklediğiniz rahatsız edici gibi bileklerinizi tırtarıyor. Pürüzsüz asfaltta yol tutuşu gergin ve iletişimseldir, ancak revize edilmiş ön çatallar yine de her katran şeridini uzun süre doğrudan avuçlarınıza iletir. İki zamanlı bakım gerçek bir taahhüttür: ön karıştırma disiplini, güç valfi kontrolleri ve kirli fişler sadece Salı günü. Geri dönmemi sağlayan şey, 1974'te bu fiyat noktasında üretilen hiçbir şeyin bu tür ham, mekanik dürüstlüğü sunmamasıdır - beceriyi ödüllendirir ve tembelliği cezalandırır, ki bu tam olarak motosiklet sürmenin olması gereken şey.

RD350C, biri anahtarı çevirmiş gibi 6.500 rpm'lik güç bandına ulaşıyor ve hala para karşılığında iki tekerlekte yapabileceğiniz en tatmin edici şeylerden biri. Yamaha'nın revize edilmiş egzozu rölantide kulağa daha kötü geliyor, ancak emisyon zorunlu detunasyon gerçektir - '74 RD350 ile arka arkaya üst uçta 3-4 beygir eksikliğini hissediyorsunuz, bu da bu motorun halihazırda yaşadığı sınıra ne kadar yakın olduğu düşünüldüğünde acı veriyor. Güncellenen ön çatallar hızlı virajlarda güveni gerçekten artırdı; orijinal kurulumda sizi süpürmenin ortasında ısırabilecek bir belirsizlik vardı ve bu nesil bunu çözdü. Yağ enjeksiyonu güvenilirliği beni geceleri ayakta tutan tek şey olmaya devam ediyor - bunu ihmal edin ve şirketinizi hak etmeyen bir yol kenarında yakalanan bir üst ucu yeniden inşa ediyorsunuz.

YPVS her şeyi değiştirir - 6.500 rpm'nin altında hareket edilebilir bir banliyö aracı olur, sonra güç valfi açılır ve şey bir şey ısırmış gibi öne doğru ilerler. Üç tane RD'ye sahibim ve bu nesil kesin olanı: monoshock arka kasayı, hızlı süpüricilerle gerçekten güven uyandıran bir şeye dönüştürdü. Sıvı soğutma, hava soğutmalı varyantların sizi rutin olarak cezalandırdığı bir pistonu tutmadan trafikte oturabileceğiniz anlamına gelir. Dürüst dezavantajı, YPVS servo motorudur - arızalandığında ve olur, 30 kişilik beygir gücüne ve cüzdan boşaltma teşhisine düşersiniz.

Pune trafiğinde ve hafta sonu tepe koşullarında üç yıl boyunca bir RD350F2 çalıştırdım ve hiçbir şey sizi 6.500 rpm'de açılan YPVS güç bandına hazırlamıyor - sanki bisikletin bir el bombası yutması gibi. İyileştirilmiş kaporta, rüzgarın 130 km/s'den daha yönetilebilir olmasını sağlıyor, bu önceki genlere göre gerçek bir gelişme ve güncellenmiş ön disk kurulumu, dar virajlarda sert fren yapmama çok daha fazla güven verdi. Bununla birlikte, 2 zamanlı vergi gerçektir: yağ deposu kaygısı, mutlu bölgesinin altına sokarsanız kirli fişler ve bir kamyon şoförünün ürpermesine neden olacak yakıt ekonomisi. Hindistan pazarındaki parça bulunabilirliği onu yaşanabilir kıldı, ancak bu bisiklet mekanik sempati ve onu kendi şartlarında karşılamaya istekli bir sürücü gerektiriyor.