Yamaha Fazer 600

Przez dwa lata prowadziłem FZS600 jako codzienny blaster do pracy i weekendowy, a najbardziej uderzyło mnie to, jak faktycznie działa półowiewka - twoja klatka piersiowa robi sobie przerwę powyżej 80 mil na godzinę w sposób, w jaki nagi R6 nigdy nie radzi sobie. Inline-four ciągnie czysto z około 6000 obr./min i zmienia się dziko powyżej 9000, chociaż ciężko pracujesz nad skrzynią biegów na drogach B, aby utrzymać śpiew; poniżej 5k jest nieco rolniczy, gaźnik czasami poluje w chłodne poranki. Stalowa rama nadaje podwoziowi nieco osadzony, oldschoolowy charakter, a nie ostre jak brzytwa informacje zwrotne na rowerze sportowym, co faktycznie buduje pewność siebie na mokrej nawierzchni, a nie karze cię za to. Moimi głównymi chwytami był przedni hamulec — odpowiedni, ale nigdy nie budzący zaufania przy silnym późnym hamowaniu — i te węglowodany wymagające synchronizacji co 6000 mil lub bieg jałowy staje się rozdarty.

Przejechałem prawie 18 000 kilometrów na Fazer 600 z 2002 roku i cicho przynosił mi szacunek co tydzień. Inline-four ciągnie czysto z 4000 obr./min i absolutnie krzyczy ponad 10 000 - jest to odpowiednio podwójny silnik, który nadaje się do dojazdów do pracy w poniedziałek i na kanionie w sobotę. Ulepszenie widelca gen-two zrobiło prawdziwą różnicę; oryginalny FZS600 wydawał się niejasny środkowy róg, ale ten śledzi uczciwie, a ulepszony przedni hamulec daje rzeczywistą informację zwrotną zamiast po prostu spowalniać. Moja szczera uwaga: gaźnik nadal ma płaską pozycję około 3500 obr./min w chłodne dni, a przy mokrym 209 kg nie ma wagi pióra, gdy wymieszasz go z ciasnego miejsca parkingowego.

Przejechałem 22 000 kilometrów na Fazer 600 z 2005 roku i był to najbardziej niezawodnie przyjemny rower, jaki posiadałem w tej cenie - inline-four ciągnie czysto z 4000 obr./min i skręca absolutnie dziko powyżej 9000, co nigdy nie przestaje być satysfakcjonujące na drodze A. Owiewka Gen 3 jest prawdziwym ulepszeniem w porównaniu z wcześniejszymi wersjami o błędnych oczach; faktycznie odchyla wiatr od klatki piersiowej przy prędkości autostrady, zamiast po prostu ozdabiać przód. Wtrysk paliwa na moim rowerze specyfikacji w Wielkiej Brytanii sprawił, że zimne starty nie były wydarzeniem i wygładziło stare potknięcie się węglowodanów w korku, chociaż reakcja przepustnicy na małych otworach nadal wydawała się lekko drewniana w porównaniu z CBR600. Główne uchwyty: siedzisko staje się blokiem karnym po około 90 minutach, tylny amortyzator jest fabrycznie ekonomiczny i staje się niejasny przy silnym hamowaniu, a lusterka wibrują w bezużyteczność powyżej 110 km/h.