Yamaha Dt125r

Zawór mocy YPVS naprawdę przekształca ten rower — poniżej 6500 obr./min jest to uległe narzędzie do uczenia się, potem zawór pęka i nagle zaczniesz się uśmiechać na maszynie o wadze 101 kg. Chłodzenie cieczą oznacza, że silnik pozostaje niezmienny na długich podjazdach, gdzie chłodzony powietrzem rywali przestaną działać, a tył monoshock faktycznie wchłania rujnowane ślady leśne lepiej niż sugeruje jego chuda rama. Wysokość siedziska 890 mm sprawi, że na skrzyżowaniach biegną krótsze palce, a system YPVS jest bombą zegarową, jeśli zostanie zaniedbany - zajęte zawory są drogie, a silnik krokowy jest obecnie starożytną elektroniką. Zużycie paliwa jest rozsądne w przypadku dwusuwowych, ale pije premiks i wyrzuca tłusty dym przy zimnych startach, który szybko się starzeje podczas jazdy na przedmieściach.

Gen 2 DT125R nigdy nie udawał, że jest szybki, ale był szczery w kwestii tego, czym jest — lekka hybryda enduro-szosowa, która uczyniła cię lepszym jeźdźcem po prostu wymagając ciągłej uwagi na rozpęd. To poprawione zawieszenie w stosunku do Gen 1 faktycznie zrobiło zauważalną różnicę na drogach przeciwpożarowych; nasiąkało korzenie i koleiny, bez przodu zmywając środkowy róg, chociaż nadal jest przytłoczony czymkolwiek naprawdę szorstkim. Dwusuwowy powerband zapewnia uczciwość — poniżej 6000 obr./min naciskasz niechętnego muła, ale uderzasz w rurę i nagle 101 kg czujesz się jak nic. Prawdziwą słabością jest korozja: piętnastoletnie przykłady prawie powszechnie zajęły kołki wydechowe, płaczące uszczelki widelców i dysze węglowodanowe, które wymagają dobrego namoczenia, zanim zaczną prawidłowo oddychać.

Przejechałem około 8000 km na DT125R z 2004 roku przez zielone pasy, drogi B i sporadycznie zalane tory terenowe, i zyskało to mój szacunek, nigdy mnie nie zachwycając. Moc jest klasyczna dwusuwowa - nic, nic, a następnie wyraźne uderzenie około 6500 obr./min, które zniwęża przód, jeśli nie zwracasz uwagi na luźną ziemię. Zaktualizowane widelce w porównaniu z Gen 2 są prawdziwym ulepszeniem; wchłaniają korzenie i koleiny bez niejasnego, falistego wrażenia starszych jednostek, chociaż nadal nie są niczym, czym byś się chwalił. Moim głównym problemem jest to, że zgodność z Euro 2 nieznacznie dusi górną część w porównaniu z wcześniejszymi DT, a tworzywa sztuczne, choć wyglądają świeżo, są na tyle kruche, że pojedyncze przewrócenie o niskiej prędkości pękło panel boczny.