Yamaha Dt125r

Het YPVS-stroomventiel transformeert deze fiets echt: onder de 6.500 tpm is het een volgzaam hulpmiddel voor leerlingen, dan barst het ventiel open en zit je plotseling met een grijns aan een machine van 101 kg vast te houden. Vloeistofkoeling zorgt ervoor dat de motor constant blijft tijdens lange beklimmingen waar luchtgekoelde rivalen uit het nummer zouden gaan, en de monoshock-achterkant neemt zelfs bospaden met bospaden beter op dan het dunne frame doet vermoeden. De zithoogte van 890 mm zorgt ervoor dat kleinere rijders op hun tenen moeten zitten op kruispunten, en dat YPVS-systeem is een tijdbom als het wordt verwaarloosd. In beslag genomen kleppen zijn duur en de stappenmotor is tegenwoordig een oeroude elektronica. Het brandstofverbruik is redelijk voor een tweetakt, maar hij drinkt premix en geeft olieachtige rook bij koude starts, die snel oud worden tijdens het rijden in de voorsteden.

De Gen 2 DT125R deed nooit alsof hij snel was, maar hij was eerlijk over wat hij was: een beweegbare, lichtgewicht enduro-race-hybride die je een betere rijder maakte door simpelweg constant aandacht te vragen voor het momentum. Die herziene ophanging ten opzichte van de Gen 1 maakte in feite een merkbaar verschil op brandwegen; hij nam wortels en sporen op zonder dat de voorkant halverwege de bocht wegspoelde, hoewel hij nog steeds overweldigd wordt door alles wat echt ruig is. De tweetakt-powerband houdt je eerlijk: onder de 6.000 tpm duw je een onwillige muilezel, maar als je tegen de pijp botst, voelt 101 kg opeens helemaal niets aan. Het echte zwakke punt is corrosie: bij exemplaren van vijftien jaar oud zijn bijna overal vastgelopen uitlaatbouten, huilende vorkafdichtingen en carburateurs die goed moeten worden doorweekt voordat ze goed kunnen ademen.

Ik heb ongeveer 8.000 km gereden op een DT125R uit 2004 over groene rijstroken, B-wegen en af en toe een overstroomde veldbaan, en hij verdiende mijn respect zonder me ooit te verbazen. De vermogensafgifte is een klassieke tweetaktmotor: niets, niets, dan een scherpe treffer van ongeveer 6.500 tpm, waardoor de voorkant minder zwaar wordt als je niet oplet op losse grond. De vernieuwde vorken ten opzichte van de Gen 2 zijn een echte verbetering; ze nemen wortels en sporen op zonder het vage, wentelige gevoel van de oudere eenheden, hoewel ze nog steeds niets zijn waar je over zou opscheppen. Mijn grootste klacht is dat de bovenkant enigszins is verstikt door de Euro 2-conformiteit in vergelijking met eerdere DT's, en de kunststoffen zien er weliswaar frisser uit, maar zijn broos genoeg dat een enkele omkanteling met lage snelheid een zijpaneel heeft doen barsten.