Yamaha Dt 175

Ik heb ongeveer 4.000 mijl gereden op een DT175 uit '72 over brandwegen in Noord-Californië, en niets voelde aan als een compromis — het voelde als een speciaal ontwikkeld hulpmiddel dat echt werkte. De 171 cc zuigerpoort trekt hard vanaf ongeveer 3.500 tpm en blijft netjes naar de rode lijn zingen, licht genoeg met een gewicht van 102 kg dat je hem uit de problemen kunt halen als het pad zijwaarts gaat. Trommelremmen zijn eerlijk als je er niet te veel van vraagt — als je in paniek raakt op los grind, dan zul je jezelf eraan herinneren dat dit techniek uit 1972 is, geen ABS. Premixdiscipline en tweetaktonderhoud zijn niet onderhandelbaar; negeer de olie van de versnellingsbak of laat de spuiting schuin lopen en je duwt hem uit het bos.

De Gen 2 DT175 is een echte verbetering ten opzichte van zijn voorganger: het herziene frame ruist rechter op onverharde wegen en de vering neemt zelfs wortels op in plaats van af te buigen, zoals bij de eerdere motor. Die verfijnde TIS maakt echt een verschil in het middenbereik; rijd met 5.000 tpm door een modderige bocht en hij trekt netjes zonder het moeras of ruisen dat je zou vechten met kleinere tweetaktmotoren van die tijd. Met een gewicht van 101 kg is hij licht genoeg dat een enkele rijder hem na een dieptepunt alleen kan oppakken, wat belangrijker is dan welk specificatiebladnummer dan ook. De zithoogte is het enige eerlijke compromis: kleinere rijders zullen bij stops op hun tenen staan, en de overbrengingsverhoudingen die legaal zijn op straat betekenen dat je hard moet draaien op grind om de kracht te behouden.

Die nieuwe Monocross-achterkant transformeert wat altijd een veelbelovende maar golvende trailfiets was in iets dat je echt hard zou pushen op ruige wegen — het verschil met de oude dubbele schokdempers is meteen duidelijk en niet subtiel. De inductie van de membraanklep vult de lage grunt merkbaar op, waardoor de 175cc-motor beter hanteerbaar aanvoelt op technische singletracks zonder dat dit ten koste gaat van de scherpe bovenkant die je van een tweetaktmotor verwacht. Het is nog steeds 14 pk en 102 kilogram, dus verwacht niet dat je grotere endurofietsen in verlegenheid zult brengen, maar de balans tussen vermogen en gewicht voelt eerlijk en bruikbaar aan over een breed toerenbereik. Mijn grootste probleem na twee seizoenen was de voorrem: een trommel op zo'n krachtige motor voelt als een bijkomstigheid, en rijden in nat weer vereist serieuze anticipatie.

Ik heb twee jaar lang met een Gen 4 DT175 gereden over onverharde boswegen en af en toe een afgesloten stuk snelweg, en de herziene carburatie maakte echt een verschil bij koud starten op winterochtenden — minder verstikkingstheater, schonere trekkracht bij stationair toerental. Met een gewicht van 101 kg voelt hij bijna gewichtloos aan als je tussen de sporen rijdt, en die tweetaktmotor van 171 cc zorgt voor een bevredigende midrange-snap van ongeveer 5.500 tpm, waarbij het voorwiel beweegt als je niet oplet. De vernieuwde luchtfiltratie hielp ook; vorige eigenaren van eerdere gens klaagden voortdurend over het doordringen van gruis, en dat verdriet heb ik niet één keer gehad. Waar het frustrerend is, is op de openbare snelweg — 105 km/u is het optimistische cijfer, en als je 90 km/u haalt voor elke afstand zoemt de motor hard genoeg om je handen binnen twintig minuten te verdoven.

Ik heb twee seizoenen lang een Gen 5 DT175 gereden over brandpaden en boerderijpaden, en de eerlijke waarheid is dat het een ietwat stompe versie is van wat de eerdere DT's geweldig maakte. De herziene aanpassingen aan de uitlaatgassen en emissies ontnemen een merkbaar deel van de midrange — dat voel je het meest wanneer je op losse grindbochten klimt, waar die onmiddellijke tweetaktslag je vroeger redde om je heen. Dat gezegd hebbende, zijn de aanpassingen aan de wielophanging eigenlijk een verbetering voor gemengd gebruik; hij neemt golvingen op zonder te wentelen, en met een gewicht van 104 kg kun je hem overal mee naartoe nemen. De graphics zagen er scherp uit toen ze nieuw waren, wat niet telt op een modderige heuvel, maar de basisprincipes — betrouwbare poorten, die kleine motor van 171 cc met een koppel, lichtgewicht frame — zijn nog steeds stevig genoeg om aan te bevelen als je er een goedkoop vindt.

Ik heb drie jaar lang een Gen 6 DT175 gereden over ruige landbouwwegen en verharde binnenwegen, en het ding weigerde gewoon kapot te gaan — één zuigerveer op 40.000 km en dat was het volledige onderhoudsverhaal. De powerband is smal en eerlijk: onder de 5.500 tpm ben je gewoon aan het pushen, maar als je hem boven de 6.000 haalt, trekt hij met oprecht enthousiasme voor zoiets kleins, waarbij je naar een aangegeven 105 km/u wordt gesleept voordat de vibratie suggereert dat je de limiet hebt bereikt. De zithoogte van 860 mm houdt hem toegankelijk zonder dat hij krap aanvoelt voor gemiddelde rijders, en dat gewicht op nat wegdek van 101 kg betekent dat je hem zonder drama uit de modder kunt optillen. Waar het frustrerend is, is de vering. Beide uiteinden zijn op zijn best eenvoudig, en als je snel een kuil met scherpe randen raakt, herinnert je eraan dat dit ontworpen is voor een prijsniveau voor exportmarkten, niet voor prestatiegerichte ritten.