Vespa Sprint 150

Ik heb ongeveer 4.000 kilometer gereden op een gerestaureerde Sprint uit '68 en de eerlijke waarheid is deze: de vierkante headset en de chromen beenbescherming zorgen ervoor dat volwassen volwassenen je op straat tegenhouden, wat belangrijker is dan je zou toegeven. De 145cc tweetakt haalt vol vertrouwen tot 80 km/u en zit daar de hele dag zonder te klagen, maar als je hem vraagt om 90 pk te houden tijdens een lange klim, begint hij naar adem te snakken — vijf en een half paard is vijf en een half paard. De zes-inch wielen vormen de grootste bedreiging voor de machine in de echte wereld; een tramlijn of een los grindveld met hoge snelheid zal je er meteen aan herinneren dat de natuurkunde sinds 1965 niet is veranderd. De kabels aansluiten, de tweetaktvoeding van de juiste premix houden en de onderdelen die specifiek zijn voor een klein frame kopen, is een echte uitdaging, maar als alles goed is, is het een van de meest bevredigende stadsmachines die ooit zijn gebouwd.

Ik heb een Sprint 150 uit '77 gereden tijdens twee Italiaanse zomers en een natte winter in Londen, en de eerlijke waarheid is dit: het is een zeer bevredigende scooter tot je dringend nodig hebt. De tweetaktmotor van 150 cc trekt netjes vanaf lage toerentallen en die indirecte besturing — in het begin contra-intuïtief — wordt een vanzelfsprekendheid, zodat je het verkeer heel nauwkeurig kunt volgen. De herziene elektra ten opzichte van de Sprint van de eerste generatie is op zijn best een marginale verbetering; de indicatoren zijn netter, maar je hebt nog steeds een op punten gebaseerd systeem nodig dat om de paar duizend kilometer aandacht nodig heeft als je betrouwbaar wilt starten. Bij 95 km/u staat u op het randje van de comfortabele actieradius van de motor, en op opritten van de snelweg is dat tekort van 6,6 pk echt stressvol.