Vespa Px 150

Roma ve Toskana arka yollarında bir '79 PX150'ye 18.000 kilometre yol kat ettim ve eski puan tabanlı GT'ye göre elektronik ateşleme yükseltmesi gerçekten bir fark yarattı - soğuk başlangıçlar bir piyangodan güvenilir bir iki vuruş ritüeline dönüştü. Bu tuhaf döndürme ve tıkla gidon mekanizması sayesinde dolaylı vites değiştirme, mantıksız hissettirmeyi asla bırakmadı ve Roma trafiğini 80 km/s hızla ön ve arka kampana frenlerle yönlendirmek gerçek saygı ve planlama mesafesi gerektiriyor. Bu 150cc iki zamanlı, 3.500 rpm'den temiz bir şekilde hareket ediyor ve şehir içi alanlarda araç sürücülerini gerçekten şaşırtacak, ancak otostrada omuzunda 90 km/s sürmesini isteyin ve döşeme tahtasındaki hisler yapmak istemediğiniz bir konuşma haline geliyor. Monokok çelik gövde hem cazibesi hem de sorumluluğudur - uygun bir scooter olması gerektiği gibi sürüyor, dikilmiş ve amaca yönelik, ancak dikkatsiz bir park kazığı size gerçek paraya mal oluyor.

İki yıl boyunca Roma'da ve daha sonra Londra'da her gün 89 PX 150 sürdüm ve ilk aklınıza gelen şey mekanik olarak ne kadar dürüst hissettiğidir - sol vites değiştirici aracılığıyla her vites değişikliği kasıtlı, neredeyse törensel ve ya bunu seviyorsunuz ya da ondan nefret ediyorsunuz. Arcobaleno'nun entegre göstergeleri, kulaklığı eski PX'e göre güzelce temizler ve güncellenmiş koltuk daha uzun koşullarda marjinal olarak daha tolere edilebilir, ancak gerçek olalım: 45 dakikadan sonra arka tarafınız bitti. 149cc'lik iki zamanlı motor trafikte yeterince iyi çeker ve bir dairede gerçekten 95 km/s hızına ulaşabilir, ancak otoyol rampalarında nefessiz ve ters rüzgarlardan nefret eder. İki zamanlı karışımın zirvesinde kalırsanız ve şanzıman yağını görmezden gelmezseniz güvenilirlik sağlamdır - ikisini de ihmal ederseniz, pahalı dersleri hızlı bir şekilde öğreneceksiniz.

İki yıl boyunca Roma'da ve daha sonra Londra'da günlük yolculuğum olarak Millennium PX 150'yi çalıştırdım ve bu şey bana sürüş keyfi kadar mekanik alçakgönüllülük hakkında da çok şey öğretti. Bu döner vites değiştirmenin sizi kavşaklarda utandırmaktan vazgeçmesi sağlam bir hafta sürüyor ve iki zamanlı motor 5.000 rpm civarındaki dar güç bandına ulaştığında, sayıların gerçekte ne kadar mütevazı olduğunu maskeleyen tatmin edici bir aciliyetle çekiyor. Test ettiğim katalizör donanımlı varyant, bir meslektaşımın yanımda koştuğu kedi olmayan versiyona kıyasla biraz boğulmuş hissetti - hat dışında gözle görülür şekilde daha tembel, trafikte marjinal olarak daha sıcak koşuyordu. Piaggio'nun Millennium sürümü için değiştirdiği şey, yeni renk seçenekleri ve bazı krom kaplama ince ayarları anlamına gelir; bu, ya mükemmel bir formülün güven verici kanıtı ya da muhasebe departmanının ürün bölümünü yönettiğinin kanıtıdır - ruh halinize bağlı olarak.

İki yıllık şehir yolculuğu ve hafta sonu patlamaları boyunca 2004 PX150'de yaklaşık 8.000 km yol kat ettim ve gerçek karmaşık. Katalitik konvertör ve otomatik yağ karıştırma mantıklı güncellemelerdi - artık yakıt önceden karıştırma yok ve yayalardan çok daha az mavi duman şikayeti yok - ancak kedi, eski karbonhidrat ve kamış kurulumunun daha hızlı olduğu 70 km/s üzerindeki herhangi bir hızda zaten mütevazı 5.5 atı belirgin şekilde boğuyor. Ayrı şanzıman ve el vitesi gerçekten zevkli bir anakronizm olmaya devam ediyor ve tamamen çelik gövde, plastik modern bir scooter'ı yok edecek şehir içi çizikleri silktiriyor, ancak 115 kg'lık ıslak ağırlık, dar otoparklarda düşük hızda manevra yapmanın gerçek bir egzersiz anlamına geliyor. İsteğe bağlı ön disk freni, kampanaya göre anlamlı bir yükseltmeydi - disk donanımlı bir örnek bulabilirseniz alın - çünkü arka tambur tek başına ıslak ortamda kalp çarpıntısı veriyor.