Triumph Bonneville T120 Black

'61 T120 Black'e yaklaşık 4.000 mil yol kat ettim ve 649cc'lik paralel ikiz hala beni şaşırtıyor - 5.000 rpm'den fazla gaz kelebeğini kırın ve asfalttan kurtulacak kadar sert çekiyor. Ön ünite motoru yağlı, telaşlı eski bir şeydir ve birkaç yüz milde bir noktaların boşalmasını gerektirir ve yanlış bakarsanız basmalı kutulardan ağlar, ama hepsini affedersiniz çünkü geceleri kır yolundaki bu motora pek benzemez. Ayrı far naseli, ön ucuna daha sonra birleştirilen Bonnevilles'in asla tam olarak geri kazanamayacağı yalın, maksatlı bir görünüm kazandırır ve pürüzsüz asfaltta yol tutuşu gerçekten keskindir - hafif direksiyon, öngörülebilir, güven uyandıran, yol yüzeyinin pürüzlü hale geldiği ve eski moda süspansiyonun tam olarak hangi on yılda olduğunuzu hatırlatacağı noktaya kadar. Aletler getirin, yedek puanlar getirin, sabır getirin ve bu bisiklet sizi modern makinelerin çoğaltamayacağı şekillerde ödüllendirecek.

Ünite yapım motoru ileriye doğru gerçek bir adımdı - daha sıkı, ünite öncesi bisikletlerden daha az ağlayan, ancak tamamen yağ geçirmez demek övgü olurdu; hala bölgesini işaretliyor. Açık bir A yolundaki hızda, bu 649cc'lik ikiz, hiçbir modern retro'nun ikna edici bir şekilde kopyalayamadığı, maksatlı, hafif düzensiz bir aciliyetle çekiyor ve ikiz önde gelen ön pabuçlu fren, önceki Bonnevilles'lerdeki tek ayakkabılı çapalardan sonra ortaya çıkıyor. Şanzıman soğuk sabahlarda hantal olabilir ve birincil zincir dürüst dikkat gerektirir, ancak ısındığında ve doğru çalıştığında, bu motosiklet sadece eğlenmekten ziyade ödüllendirecek bir şekilde canlı hisseder. Benimle binlerce mil kat ettim ve bisiklet iki kez üzerimde bozuldu - her iki kez de bakımı atladığım için benim hatamım - bu da size talep ettiği ilişki hakkında bir şeyler söylüyor.

Üç yıl boyunca 1974 T120 Black'i kullandım ve sürüş deneyimi gerçekten sarhoş edici - bu paralel ikiz çekimler, hiçbir modern motorun tekrarlamadığı 4.000 ila 6.500 rpm arasında ritmik, neredeyse sesli bir aciliyetle. Şasi içinde yağ bulunan şasi, Triumph'un yenilerini yaratan bir soruna cevabıydı: şasi boruları yağ deposu olarak iki katına çıkar ve kaynaklarınız hafif gözenekliyse, egzozunuza yağ sızdırıyor ve arka lastiğinizin neden yağlı olduğunu merak ediyorsunuz. 73'te eklenen ön disk, eski tambura göre gerçek bir güvenlik iyileştirmesiydi, ancak tek Lockheed kaliperi ıslakken tutarsız bir şekilde ısırıyor ve İngiliz sonbahar yağmuruna sıfır güven veriyor. Emisyon ayarlaması daha sonraki karbonhidrat püskürtmesini boğdu - '74'üm bir arkadaşımın 69'lu ünitesinden gözle görülür şekilde daha düzgün çalıştı, ta ki ben onu reddettim ve ardından Triumph'un açıkça amaçladığı dürüst, mutluluk dolu makine haline geldi.