Triumph Bonneville T120 Black

Przejechałem około 4000 mil na T120 Black z '61, a równoległy bliźniak o pojemności 649 cm3 wciąż mnie zaskakuje - pęknij przepustnicę powyżej 5000 obr./min i ciągnie wystarczająco mocno, aby podnieść ducha z asfaltu. Silnik przedjednostkowy to stara tłusta, wybredna rzecz, która potrzebuje punktów przechylania co kilkaset mil i płacze z skrzynek kołyskowych, jeśli źle na to spojrzysz, ale wybaczasz to wszystko, ponieważ nic innego nie brzmi tak jak ten silnik na wiejskiej drodze w nocy. Oddzielna gondola reflektora nadaje frontowi smukły, celowy wygląd, którego później ujednolicone Bonnevilles nigdy nie odzyskały, a obsługa na gładkim asfalcie jest naprawdę ostra - lekki układ kierowniczy, przewidywalny, budzący pewność siebie aż do momentu, w którym nawierzchnia drogi staje się szorstka, a oldschoolowe zawieszenie przypomina dokładnie, w której dekadzie się znajdujesz. Przynieś narzędzia, przynieś wolne punkty, przynieś cierpliwość, a ten rower nagrodzi Cię w sposób, którego nowoczesne maszyny po prostu nie potrafią odtworzyć.

Silnik konstrukcyjny jednostkowy był prawdziwym krokiem naprzód - ciaśniejszy, mniej płaczliwy niż motocykle przedjednostkowe, chociaż nazwanie go całkowicie olejoszczelnym byłoby pochlebne; nadal wyznacza swoje terytorium. W tempie na otwartej drodze A ten bliźniak o pojemności 649 cm3 ciągnie się z celową, lekko poszarpaną pilnością, której żaden nowoczesny retro nie zdołał przekonująco odtworzyć, a przedni hamulec z dwoma butami jest rewelacją po kotwicach jednobutowych we wcześniejszych Bonnevilles. Skrzynia biegów może być niezgrabna w chłodne poranki, a główny łańcuch wymaga uczciwej uwagi, ale kiedy jest ciepło i działa dobrze, ten motocykl czuje się żywy w sposób, który nagradza, a nie tylko bawi. Przejechałem tysiące mil na swoim, a rower dwukrotnie się na mnie zepsuł - za każdym razem moja wina za pominięcie konserwacji - co mówi ci coś o związku, jakiego wymaga.

Przez trzy lata prowadziłem T120 Black z 1974 roku, a doświadczenie w jeździe jest naprawdę odurzające - ten równoległy podwójny ciąg z rytmiczną, prawie wokalną pilnością między 4000 a 6500 obr./min, której żaden nowoczesny silnik nie powiela. Obudowa olejowa w ramie była odpowiedzią Triumph na problem, który stworzył nowe: rury ramy działają jak zbiornik oleju, a jeśli spoiny są nawet lekko porowate, wyciekasz smar na spaliny i zastanawiasz się, dlaczego tylna opona jest tłusta. Przednia tarcza, dodana w 73 roku, była prawdziwą poprawą bezpieczeństwa w porównaniu ze starym bębnem, ale pojedynczy suwmiarka Lockheed gryzie niespójnie, gdy jest mokra, i nie budzi pewności siebie podczas brytyjskiego jesiennego deszczu. Tuning emisji uduszył późniejszy odrzut węglowodanów — mój „74” działał wyraźnie bardziej płasko niż jednostka znajomego z '69, dopóki go nie przeprojektowałem, po czym stała się uczciwą, radosną maszyną Triumph wyraźnie zamierzoną.