Triumph Bonneville T120 Black

Ik heb ongeveer 4.000 mijl gereden op een T120 Black uit '61 en de 649 cc parallelle twin verbaast me nog steeds. Als je het gaspedaal intrapt tot meer dan 5.000 tpm, trekt hij hard genoeg om je op te vrolijken, schoon van het asfalt. De motor van vóór de unit is een vettig, kieskeurig oud ding waarbij de punten om de paar honderd kilometer worden opengehouden en huilt uit de tuimelboxen als je er verkeerd naar kijkt, maar je vergeeft het allemaal, want niets anders klinkt echt als deze motor op een landweg's nachts. De afzonderlijke gondelkap van de koplamp geeft de voorkant een slanke, doelgerichte uitstraling die de Bonnevilles later nooit helemaal hebben heroverd, en het rijgedrag op glad asfalt is echt scherp: licht stuurgedrag, voorspelbaar, vertrouwenwekkend tot op het punt waarop het wegdek ruig wordt en de ouderwetse vering herinnert je er precies aan in welk decennium je zit. Neem gereedschap mee, breng reservepunten mee, breng geduld mee, en deze fiets zal je belonen op manieren die moderne machines simpelweg niet kunnen evenaren.

De motor voor de constructie van de eenheid was een echte stap voorwaarts: strakker, minder huilerig dan de fietsen van vóór de unit, hoewel het vleierij zou zijn om hem volledig olievrij te noemen; hij markeert nog steeds zijn territorium. Die twin van 649cc rijdt snel op een open A-weg en rijdt met een doelgerichte, ietwat rafelige urgentie die geen enkele moderne retro overtuigend heeft weten na te bootsen, en de voorrem met twee voorschoenen is een openbaring na de ankers met één schoen op eerdere Bonnevilles. De versnellingsbak kan onhandig zijn op koude ochtenden en de primaire ketting heeft eerlijke aandacht nodig, maar als hij eenmaal warm is en goed draait, voelt deze motorfiets levendig aan op een manier die beloont in plaats van alleen maar vermaakt. Ik heb duizenden kilometers afgelegd op de mijne en de motor is twee keer kapot gegaan — beide keren mijn schuld dat ik het onderhoud heb overgeslagen — wat je iets vertelt over de relatie die daarvoor nodig is.

Ik heb drie jaar lang een T120 Black uit 1974 gereden en de rijervaring is echt bedwelmend — die parallelle twin pulls met een ritmische, bijna vocale urgentie tussen 4.000 en 6.500 tpm die geen enkele moderne motor evenaart. Het olie-in-frame chassis was het antwoord van Triumph op een probleem dat nieuwe problemen veroorzaakte: de framebuizen doen ook dienst als olietank, en als je lasnaden ook maar een beetje poreus zijn, lekt er smeermiddel op je uitlaat en vraag je je af waarom je achterband vettig is. De schijf aan de voorkant, toegevoegd in '73, was een echte veiligheidsverbetering ten opzichte van de oude trommel, maar de enkele Lockheed-remklauw bijt inconsistent als het nat is en wekt geen vertrouwen in Britse herfstregen. Door de emissieaanpassing werd de latere carb-jetting in de war gebracht — mijn auto uit '74 liep merkbaar platter dan de eenheid van een vriend uit '69, totdat ik hem afwees, waarna het de eerlijke, toerentalvriendelijke machine werd die Triumph duidelijk voor ogen had.