Triumph Bonneville Se

Bu 649 cc'lik ikiz, yaklaşık 3.500 rpm'den sert bir şekilde hareket ediyor ve sadece inşa etmeye devam ediyor - düz bir İngiliz yolunda 160 km/s hızında gerçekten canlı hissettiriyor, gergin değil. Ön ünite motoru, bölgeyi işaretliyormuş gibi yağ sızdırıyor ve ikiz Amals'ın birkaç yüz milde bir senkronize edilmesi gerekiyor, aksi takdirde tek bir tencerede zorlu koşar, ancak her iki karbonhidrat da ayarlandığında gaz tepkisi net ve bir şekilde anında olur, daha yumuşak bisikletler asla tam olarak kopyalanmaz. Nasel, dönem açısından doğru ve yakışıklı görünüyor, ancak yavaş şehir çalışmasında ısıyı dizlerinize hapseder, ve öndeki kampanalı fren aniden olmayana kadar yeterlidir - ıslak koşullar ciddi saygı ve ileriye dönük planlama gerektirir. Biriyle yeterince uzun yaşa ve ritüelleri kabul edersin: puanlar, yağ seviyesi kontrolleri, karbonhidrat dengesi - bu bir ilişkidir, bir işlem değil ve takıntılı olanları ödüllendirir.

Ünite konstrüksiyon motoru aslında önemli olan değişiklikti - motor ve şanzımanın ayrı üniteler olarak buluştuğu her conta bağlantısından sızan yağ gitti ve yerini sert ivmelenme altında daha sıkı, daha mekanik ve dürüst hissettiren bir şeyle değiştirildi. İskoç Dağlık Bölgesi'nde iki hafta boyunca '66 modelini çalıştırdım ve çift yönlü ön alt boru, zorlu yollarda direksiyon güvenini gerçekten artırdı, ancak ön fren hızda acımasız bir şaka olmaya devam ediyor - önceden planlama veya saf iyimserlik gerektiren tek önde gelen ayakkabı tamburu çapaları. 649cc paralel ikiz, yaklaşık 2.500 rpm'den temiz bir şekilde çeker ve standart peashooter borularından geçen egzoz notu hala motosikletçiliğin gerçek ödüllerinden biridir, ancak 70 mil/saatin üzerindeki ayak pedallarından geçen titreşim acımasızdır ve herhangi bir ciddi mesafede ayaklarınızı uyuşturur. Elektrik hala Lucas kaynaklıdır, bu da bir araç seti taşımak ve sıcak kablo yalıtımı kokusunu sevmeyi öğrenmek anlamına gelir.

Yağlı şasinin her şeyi tamir etmesi gerekiyordu, ancak bu kaynaklı omurga, eski tüylü yataktan tüylü kuruluma kıyasla biraz gergin, seğirme hissi veriyordu - bunu en çok ön ucun öğrenmeniz gereken bir dilde rapor verdiği hızlı süpürgelerde fark edersiniz. Düzgün bir şekilde püskürtüldüğünde ve nokta boşluğu doğru ayarlandıktan sonra, yaklaşık 3.500 rpm'den gerçek bir homurdanma ile hareket eder ve soğuk bir sabahta bir çift Amal Concentric karbonhidratla dünyadaki hiçbir şeye benzemiyor. Benimkini Fransa'da iki kez gezdim ve mekanik empatiyi ödüllendiriyor - yağ seviyesini görmezden gelin, valf boşluğu kontrolünü atlayın, ve sizi fotojenik ama uygunsuz bir yere götürecek. Beş vitesli şanzıman gerçek bir yükseltmeydi, ancak ilk üniteler kaldırıma çarpan bir bagaj gibi ikinci sıraya girdi ve yasal olarak gerekli olsa bile sol taraftaki vites dönüşümü uygulamada acele geldi.

2009 yakıt enjeksiyonlu bir T100'le 22.000 kilometre yol kat ettim ve bir kere bile beni etkilemeye çalışıyormuş gibi hissetmedim — işte bu yüzden sürmeye devam ettim. 865cc ikiz, aslında bir cihaz değil, bir motosiklet gibi gelen tatmin edici bir mekanik itme ile 2.500 rpm'den temiz bir şekilde çekiyor ve dar şasi şehir filtrelemesini neredeyse meditatif hale getiriyor. Yine de zayıf yönler gerçek: 2008 öncesi arabalı bisikletler yalın çalışır ve kasadan çıkarılmaları gerekir ve enjekte edilen versiyonlar bile 140 km/s üzerinde nefes kesiyor ve paralel ikizlerin nefes kestiği ve titreşim ellerinizi uyuşturmaya başladığında nefes kesiyor. Frenler en iyi ihtimalle yeterli ve süspansiyon o kadar yumuşak ayarlanmış ki, sert bastırırsanız virajın ortasında yuvarlanır - bu bisiklet yarış pistleri için değil yollar için bir bisiklet ve bunu kabul ettiğiniz anda sizi ödüllendirir.