Suzuki Sv1000

SV1000, 4.000 rpm'yi geçtikten sonra gaz kelebeğini kırdığınız anda orta menzilli bir homurdanma duvarıyla vurur - gerçekten bağımlılık yapar, ancak aynı aciliyet kaygan yollarda da geri döner çünkü yakıt doldurma sizi dürüst tutacak kadar ani olur. Boru şeklindeki çelik çerçeve, şasiye çağdaş R1 kalabalığının alüminyum kutularından takdir edemeyeceği gerçek bir his ve titreşim sağlar, ancak geleneksel çatallar fren altında sert dalar ve motorun hak ettiğine kıyasla zayıf hissederler. Süspansiyon ilk günden itibaren bariz zayıf noktaydı - stokları zorlarsanız ön uç köşenin ortasında yuvarlanır, ve çoğu işletme sahibi sonunda yaylara ve yağ ağırlığına para atar. Koltuk konforu çıplak olanlar için şaşırtıcı derecede iyi, 805 mm yükseklik ortalama yapılar için çalışıyor ve tam sohbette 996cc V-twin film müziği motosikletteki en iyi seslerden biridir - sadece gaz kelebeği disiplinine saygı duyan bir sürücüye ihtiyaç duyuyor.

2006 SV1000S'de 18.000 km yol kat ettim ve 996cc V-twin hala beni şaşırtıyor - 4.000 ila 7.000 rpm arasındaki orta seviye tork gerçekten bağımlılık yapıyor, en yüksek beygir gücü sayılarını unutmanızı sağlayan bir çekiş türü. Gen 2 yakıt enjeksiyonu, ilk otomobillerden gözle görülür derecede daha pürüzsüz; şehir içinde üçüncü sırada artık esrarcılık yok, ilk nesil hakkında beni gerçekten rahatsız eden tek şey buydu. Süspansiyon, sert pist kullanımı için hala yumuşak taraftadır - çatallar ağır frenleme altında dalar ve arka kısım zorlu orta virajlarda kafa karışır - ancak kanyon yolları ve hafta sonu patlamaları için güvenilecek kadar yerleşik. Tek gerçek şikayetim sıcaklık: Sıcak bir günde trafikte otururken, 90 derecelik ikiz sağ iç uyluğunuzu bir rotisserie gibi pişiriyor ve şehir sıkışıklığında bir saat sonra yaşam seçimlerinizi sorgulamaya başlıyorsunuz.