Suzuki Sv1000

De SV1000 krijgt een flinke dosis midrange grunt op het moment dat je gas geeft tot boven de 4.000 tpm. Dat is echt verslavend, maar diezelfde urgentie doet zich ook weer gelden op gladde wegen, want het tanken is abrupt genoeg om je eerlijk te houden. Het stalen buizenframe geeft het chassis een echt gevoel en flexibiliteit dat het hedendaagse R1-publiek niet kon waarderen aan de aluminium behuizing, hoewel de conventionele vorken tijdens het remmen hard rijden en ondergedempt aanvoelen in vergelijking met wat de motor verdient. De vering was vanaf de eerste dag duidelijk het zwakke punt: de voorkant wentelt zich in het midden van de bocht als je het aandeel verhoogt, en de meeste eigenaren gooien uiteindelijk geld naar veren en oliegewicht. Het zitcomfort is verrassend goed voor een naakt persoon, de hoogte van 805 mm is geschikt voor gemiddeld postuur, en de 996cc V-twin soundtrack bij full chat is een van de beste geluiden in motorrijden — er is alleen een rijder nodig die respect heeft voor gaspedaaldiscipline.

Ik heb 18.000 km gereden op een SV1000S uit 2006 en de 996cc V-twin verbaast me nog steeds — dat koppel in het middenbereik tussen de 4.000 en 7.000 tpm is echt verslavend, het soort trekkracht dat je het piekvermogen doet vergeten. De brandstofinjectie van de tweede generatie is merkbaar soepeler dan in de vroege auto's; geen gedoe meer als je op de derde plaats door de stad rijdt, wat me echt irriteerde aan de eerste generatie. De vering is nog steeds aan de zachte kant voor hard gebruik op het circuit — de vorken duiken onder bij krachtig remmen en de achterkant raakt verward bij ruwe hobbels in de middenbocht — maar voor ravijnen en ontploffingen in het weekend is hij voldoende geplant om erop te vertrouwen. Mijn enige echte klacht is de hitte: als je op een warme dag in het verkeer zit, bakt die tweelingbroer van 90 graden je rechterbinnenbeen als een rotisserie, en na een uur in de file begin je je levenskeuzes in twijfel te trekken.