Suzuki Smash 115

Codziennie przez dwa lata jeździłem Smash 115 z 2005 roku przez ruch w Metro Manila i jednym prowincjonalnym biegiem do Batangas - ta rzecz po prostu odmówiła śmierci. Silnik o pojemności 113 cm3 czysto ciągnie się z niskich obrotów i osiąga wygodny rejs 70—80 km/h, gdzie czuje się naprawdę zrelaksowany, a nie napięty. To powiedziawszy, przesuń ponad 90, a przedni hamulec bębnowy zacznie czuć się w najlepszym razie optymistycznie - szczerze mówiąc owłosiony na mokro. Gaźnik wymaga czyszczenia co 5000 km lub natrafia na zimne starty, a wyściółka siedzenia rezygnuje z około 80 kilometrów na dłuższych przejazdach.

Prowadziłem Gen 2 Smash 115 przez dwa lata przez ruch w Manili i naprawdę nigdy mnie to nie zawiodło - wyrafinowane węglowodany przelotowe nad pierwszą generacją oznaczały czystsze zimne starty i mniej polowania na biegu jałowym, co ma znaczenie, gdy dzielisz pas o 6 rano każdego dnia. Zaktualizowane zawieszenie połknęło zepsuty asfalt lepiej niż oczekiwałem od tak taniego roweru, chociaż nadal staje się niejasne i niewyraźne, jeśli wpchasz się w szybkie zakręty na drogach prowincjonalnych. Rejs z prędkością 80—90 km/h wydaje się naturalny, a oszczędność paliwa jest prawie wstydliwie dobra - konsekwentnie obserwowałem 45—50 km/l w jeździe mieszanej. Zmienione nadwozie wyglądały ostrzejsze, ale jakość plastiku pozostała cienka, a pojedyncza twarda kropla pękła mój boczny panel; te rowery są zbudowane w dobrej cenie i widać, gdy naciskasz cokolwiek.