Suzuki Shogun Sp 125

De Shogun SP 125 was een openbaring in de straten van Indonesië en Zuidoost-Azië aan het einde van de jaren 90 — die tweetaktsingle trekt hard vanaf ongeveer 4.000 tpm en stopt pas als je ziet hoe de snelheid 105 km/u duwt, wat me eerlijk gezegd doodsbang maakte de eerste keer op een nat wegdek met trommelremmen die hun middelmatige best deden. De vermogensafgifte is zo lineair dat beginners niet voor verrassingen komen te staan, maar die 11 pk heeft een echt geweldig middenbereik waardoor het opsplitsen van rijstroken in de stad bijna brutaal aanvoelt. Het gewicht op nat wegdek van 101 kg betekent dat je hem gemakkelijk hanteert op parkeerplaatsen, en de stoel van 770 mm is laag genoeg voor kleinere rijders om vol vertrouwen beide voeten te planten. Mijn grootste klachten na 14 maanden dagelijks gebruik: de achterrem met trommel geeft geen vertrouwen op nat wegdek, het olieverbruik aan de tweetaktzijde vereist elke paar honderd kilometer aandacht, en de basisinstrumenten geven je precies een snelheidsmeter en een brandstofmeter — niets meer en niets minder.

Ik heb twee jaar lang dagelijks een Gen 2 Shogun SP door het verkeer in Jakarta laten rijden en de herziene afstelling van de carburateur maakte echt een verschil: een scherpere reactie bij stationair toerental vergeleken met de incidentele vlakke plek van de eerste generatie rond 3.000 tpm. Het opnieuw afstellen van de vering is subtiel maar reëel; het neemt gebroken asfalt op zonder dat het zich wentelig voelt, hoewel het nog steeds een hard dieptepunt bereikt als je met een bijrijder in een kuil terechtkomt. Een topsnelheid van 110 km/u is eerlijk, maar de motor klinkt gespannen boven de 90, dus 75-85 km/u is waar hij gelukkig mee leeft. Een brandstofverbruik van ongeveer 45-50 km/l is het belangrijkste cijfer waar niemand tegenin gaat.

Ik heb met een Gen 3 Shogun SP twee moessonseizoenen gereden en ongeveer 18.000 km afwisselend in de stad en de provincie gereden, en de motor gaf me geen enkele reden om me zorgen te maken — hij tikte gewoon mee als een naaimachine die toevallig 95 km/u comfortabel reed. De herziene stoel is een echte verbetering ten opzichte van Gen 2; ik zou twee uur kunnen rekoefeningen doen zonder de straf voor de onderrug die oudere eenheden teisterde. Dat gezegd hebbende, zijn de gerestylede panelen dun en scheurgevoelig rond de kuipsteunen. De mijne begon na 12.000 km spanningsbreuken te vertonen, en vervangende clips zijn lastig te vinden. Verwacht dit niet als je spanning verwacht: 9,5 paarden betekent dat je bij de meeste inhaalacties het gaspedaal volledig open zet, en de carburateur jaagt merkbaar op koude ochtenden tot de motor warm is.