Suzuki Katana

1100, 4.000 rpm'den çok güç çekiyor ve bu konuda özür dilemiyor - bu hava soğutmalı dörtlü, modern bisikletlerden elde edemeyeceğiniz sert, mekanik bir dürüstlüğe sahip ve belirtilen 200 km/s hızında bile olsa güvenilecek kadar sağlam hissettiriyor. Hans Muth'un karoseri sadece bir şekillendirme egzersizi değil; kaporta aslında 1981'de rüzgarı oldukça iyi saptırıyor, ancak iki saat sonra bilekleriniz ağrıyor çünkü öne eğilme bir tur koşusu için değil fotoğraf çekimi için tasarlandı. Trafikte ısı sıkışması gerçekten cezalandırıcıdır - motor her kırmızı ışıkta sağ bacağınızı kaportajdan geçirir ve stok süspansiyonu, sert köşeye girmeden önce şasi ile görüşmeyi gerektirecek kadar yumuşaktır. Ama bir garajdan çıkarken ve herkes bakmak için yürümeyi bıraktığında bunların hiçbiri önemli değil, çünkü bu şey hala 1995'ten gelip 1981'de inmiş gibi görünüyor.

1986 yılına gelindiğinde Katana zaten beş yaşındaydı ve Suzuki bunu biliyordu, bu nedenle bu son nesil güncellemeler karbonhidrat püskürtme ince ayarlarından ve pazara özgü boya kodlarından biraz daha fazlasıydı - kemikler orijinaliyle aynıdır. Bu 1052cc hava soğutmalı motor hala 4.000 rpm'den yukarı doğru bir yük treni gibi çekiyor, bu ayırt edici egzoz kabuğu, modern yakıt enjeksiyonlu bisikletlerin kopyalanamayacağı şekilde alt geçitlerde yankılanıyor. Sürüş pozisyonu tuhaf bir uzlaşma olmaya devam ediyor - neredeyse koltukla aynı hizada oturan klipsler üzerinde kıvrılırsınız, böylece bilekleriniz şehir hızlarında gerçek ağırlık taşır, ancak 130 km/s'nin üzerinde her şey birbirine kilitlenir ve tuhaf ergonomik bir anlam ifade eder. Yine de frenler en kötü yönden gerçekten periyoda doğru: ahşap kol hissi, vasat ped bileşimi ve speedo'nun vaat ettiği 220 km/s için yeterli durdurma gücü neredeyse yok.

Üç yıl boyunca koştuğum GSX750F, orijinal Katana'nın olduğu kadar heyecan verici değildi - ünlü bir rozet takan bir spor turcusu ve geniş, rahat koltukta bacağınızı salladığınız anda bunu hissedersiniz. Bununla birlikte, sıvı soğutmalı inline-four 4.000 rpm'den yukarı doğru düzgün bir şekilde hareket ediyor, otoyolda asla yakalanmış hissetmiyor ve kaporta gerçekten işe yarıyor: iki ekim ayında İskoçya'ya gidiyor ve yolcum bir kez bile şikayet etmedi. Yol tutuşu ilham vermekten ziyade yetkilidir - geometri gevşek, süspansiyon spor bisiklet standartlarına göre yumuşaktır ve sıkı geçişlerden çok zorlamak, daha iyi kauçuğun yardımcı olduğu ancak iyileştirilemediği bir miktar yuvarlanmayı ortaya çıkarır. Suzuki'nin doğru yaptığı şey güvenilirlikti: benimki, bir şerit kontrolünün ötesinde valflere dokunmadan 60.000 km'ye ulaştı ve parçalar her zaman ucuz ve bol olmuştur. Adından da anlaşılacağı gibi bıçak kenarlı bir makine değil, ancak gerçek dünyada kullanılabilirlik ve makul bir hız isteyen bir sürücü için dramatik bir performans sergiliyor.