Suzuki Gsf 1200 Bandit

Czwórka chłodzona powietrzem o pojemności 1157 cm3 ciągnie się jak pociąg towarowy z prędkością 3000 obr./min - nigdy nie szukasz narzędzi na ulicy miejskiej lub na drodze A, po prostu przewracasz przepustnicę i wiszesz na niej. Suzuki zasadniczo wpchnął silnik GSX-R1100 w gołą ramę i nazwał go dniem, co jest albo leniwą inżynierią, albo geniuszem w zależności od nastroju. Podwozie jest rolnicze - te podwójne tylne amortyzatory są falowane pod silnym hamowaniem, a przedni koniec daje niejasny telegram, a nie bezpośredni telefon - ale jest wybaczający w sposób, który maskuje prawdziwą prędkość zarówno kierowcy, jak i kamer drogowych. Ciepło podczas letniego ruchu jest naprawdę nieprzyjemne na wewnętrznych udach, a jakość wykończenia jest okazyjna, ale za cenę, za którą wymieniają ręce, nic z tego nie ma znaczenia.

Gen 2 Bandit 1200 wyrównuje większość tego, co denerwowało ludzi w pierwszej generacji - widelce są znacznie lepsze, hamulce faktycznie wzbudzają teraz pewność siebie, a drobne poprawki silnika wygładziły lekki płaski punkt około 4000 obr./min, który nękał wczesne rowery. Ta chłodzona powietrzem czwórka ciągnie się jak pociąg towarowy z 3500 obr./min w górę, a przy prędkościach autostradowych jest tak zrelaksowana, że zapominasz, że siedzisz na prawie 100 koniach. Zaktualizowana półowiewka zapewnia radzenie sobie z wiatrem w długie dni, chociaż po 250 kilometrach nadgarstki przypomną Ci, że to nie jest rower turystyczny - pręty są wystarczająco niskie, aby cię ukarać. Po 30 000 mil wycieka trochę oleju wokół uszczelek pokrywy rakiety, tylny amortyzator jest w najlepszym razie kompromisem, a ciężar 223 kg staje się oczywisty podczas powolnych manewrów parkingowych, ale nic z tego nie ma znaczenia, gdy jesteś na otwartej drodze A.

Bandit 1200S z 2006 roku jest zasadniczo pożegnalnym okrążeniem dla jednego z wielkich niewybrednych bruiserów - i wychodzi na huśtawkę. Ta chłodzona olejem wbudowana czwórka ciągnie się jak pociąg towarowy z prędkością 3000 obr./min, a wtrysk paliwa w modelu S ostatecznie oczyścił osławione potknięcie węglowodanów z zimnego rozruchu, które nękało wcześniejsze pokolenia. Aktualizacje podwozia są subtelne - nieco sztywniejsze tylne podwozie, poprawiona geometria - ale rower nadal wydaje się zasadzony i uczciwy, a nie ostry, nagradzając płynnych jeźdźców w porównaniu z agresywnymi. Mój chwyt jest taki sam, jak zawsze: zawieszenie jest niedotłumione do wszystkiego, co jest szybsze niż porywcza praca na drodze A, a przy 228 kg mokrych odczuwasz każdy z tych kilogramów w ciasnym ruchu miejskim.